Święte stacje rzymskie w Wielkim Poście i oktawie Zmartwychwstania (recenzja)

Kościół, jako hojna i mądra Matka, pozwala, by prywatne nabożeństwo wiernych przejawiało się na różne sposoby. Oprócz modlitw zupełnie osobistych, przy codziennych zajęciach od porannego do wieczornego pacierza, Kościół zatwierdził różne nieliturgiczne nabożeństwa prywatne, jak procesje, godzinki, wystawienia Najśw. Sakramentu, Droga Krzyżowa, a w Polsce: Gorzkie Żale, majowe, czerwcowe, październikowe, etc.

Publiczna modlitwa Kościoła, modlitwa społeczna, którą Kościół jako społeczność oddaje cześć Stwórcy i Zbawcy jest również różnorodna. To przede wszystkim Msza św., inne sakramenta, sakramentalia, godziny kanoniczne, czyli to wszystko, co zawarte jest w księgach liturgicznych: w Mszale, Rytuale, Pontyfikale, Brewiarzu. Czytaj dalej

W temacie przedsoborowych zmian liturgicznych w obrzędach Wielkiego Tygodnia

Na naszej stronie znajduje się kilka tekstów omawiających reformę liturgiczną rozpoczętą w latach czterdziestych a zakończoną po wprowadzeniu w życie Novus Ordo Missae. W latach pięćdziesiątych obejmowała ona obrzędy Wielkiego Tygodnia, wprowadzając precedensy i wyłomy w tradycji. Czytaj dalej

W rocznicę śmierci ks. Huberta Rajmunda Petit

W dniu święceń ks. Petit z rąk bpa Guérard des Lauriers

Dziś aż roi się od wątpliwej prawowierności duchownych nie porzucających niczego, niczego też nie tracących, a dodających do swego „repertuaru liturgicznego” Mszę trydencką. Niekiedy faktycznie odprawiających wyłącznie po staremu, lecz mocą „motu proprio” tych samych modernistów, którzy chcieli zniszczyć Mszę, kapłaństwo, zmienić całkowicie Kościół. Jak daleko sięgać będzie ta połowiczna odwaga? Póki to nic nie kosztuje, to pewne. Gdy tylko przełożony zabroni skończy się „forma nadzwyczajna” (choć wątpimy, by moderniści mieli to zrobić).

Prawdziwie niezłomnych w wierze duchownych nie było wielu i na początku rewolucji soborowej. Tylko takim jednak warto poświęcać łamy integralnie katolickiej strony czy pisma. Dziś rocznica śmierci kolejnego takiego duchownego: ks. Huberta Petit. Oby był przykładem dla duchownych, którzy się dziś wahają, tak jak św. Hermenegild jest dla świeckich przykładem wytrwania w wierze.

Czytaj dalej

Św. Hermenegilda

Franciszek de Herrera młodszy, Apoteoza św. Hermenegilda (1654 r., w Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania)

Znane naszym Czytelnikom „Zeszyty z Cassiciacum” wydawane były od początku, czyli od maja 1979 r., przez Stowarzyszenie Św. Hermenegilda (Association Saint-Herménégilde). Stąd też już w pierwszym „Zeszycie” wspomniany jest ten wizygocki święty i omówiony pokrótce jego przykład, co pozwala zrozumieć, dlaczego akurat on został obrany na Patrona nowego wydawnictwa. Czytaj dalej

Stabat Mater dolorosa

Jan Chrzciciel Salvi da Sassoferrato (1609–1685), Mater dolorosa

Święto Siedmiu Boleści Matki Bożej obchodzi Kościół dwa razy w roku, w piątek po Niedzieli Męki Pańskiej (ryt zdwojony większy) oraz 15 września (ryt zdwojony II kl.). Czyni to w okresie Męki Pańskiej po to, aby „uczcić rolę jaką Maryja odegrała w dziele Odkupienia”, a we wrześniu, „aby dać nam sposobność wyrażenia naszego współczucia” (za: Mszał rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Lefebvre OSB, Tyniec 1949, s. 1487).

Formularz Mszy świętej obu tych świąt przewiduje śpiew lub odczytanie Sekwencji Stabat Mater dolorosa. Trudno ustalić tożsamość jej autora. Czytaj dalej

Dlaczego nie mamy dziś Veuillot’ów? [I]

L. Veuillot w latach pięćdziesiątych XIX wieku

List Ludwika Veuillot do Pana Wiktora Karola Maurycego de Foblant z 8 sierpnia 1843 r. zawiera nader aktualną myśl: „Upokorzenia – pragnę ich dla siebie, Bogu dzięki; ale nie chcę ich dla Pana Jezusa, a to Jego się upokarza” (źródło).

Znosić upokorzenia cierpliwie – to rzecz prawdziwie chrześcijańska, postępowanie wzorujące się na cierpiącym Zbawicielu, lecz pozwalać, by upokarzano Pana Jezusa i Kościół nie ma z tym nic wspólnego. Nie tylko prawdziwi katolicy-liberałowie upokarzają Kościół, a w nim jego Głowę, Pana Jezusa (którego Mistycznym Ciałem jest właśnie Kościół), ale czynią to też katolicy bez charakteru. Ci pierwsi swym pełnym kompromisów ze światem postępowaniem, ci drudzy zaś swą biernością. Czytaj dalej

Czas Męki Pańskiej

Peter Gertner, Ukrzyżowanie (1537 r., w zbiorach Walters Art Museum, Baltimore, MD, USA)

Dwie niedziele przed Zmartwychwstaniem Pańskim Kościół szczególniej wzywa swych wiernych do rozważania Męki Pańskiej. Wielkopostne praktyki pokutne (społeczne, czyli zarządzone przez Kościół i dobrowolne, osobiste) trwają jak w całym Wielkim Poście a rozmyślanie o bezgranicznej miłości naszego Zbawiciela, wyrażonej konkretnie w Jego Męce i Śmierci krzyżowej, ma nas pobudzić do jeszcze większej miłości Boga, co jest istotą chrześcijańskiego życia duchowego. Bez tej miłości praktyki pokutne są jak „cymbał brzmiący”. Czytaj dalej