Sprostowanie kilku błędnych pojęć o tezie z Cassiciacum

Jako że majowa „Myśl Katolicka” skupia się na wyjaśnieniu tezy z Cassiciacum, rozwiązania kwestii autorytetu w Kościele w dobie obecnej (które jest stanowiskiem redakcji strony i Stowarzyszenia im. Ks. Goliana), skorzystam z okazji, by sprostować błędne pojęcia o tej tezie, na które w ostatnich dniach zwrócono moją uwagę.

Chodzi tu mianowicie o dwa opisujące tezę bardzo skrótowo teksty różnych autorów, przyjmujących zupełnie różne stanowiska. Pierwszym jest młody Erazm tradycjonalizmu polskiego, chcący „zebrać pod namiotem wiary katolickiej” różne przeciwstawne sobie i niedające się pogodzić stanowiska[i], drugim zaś P. Jazłowski, redaktor naczelny „Katolika” i szef Ruchu Christus Rex, od kilku lat przyjmujący tezę z Cassiciacum i znany naszym Czytelnikom jeden z bohaterów naszego kwietniowego komunikatu.

Ponieważ oba teksty są naprawdę krótkie, przytaczam je w całości, aby następnie przeanalizować je jeden po drugim. Czytaj dalej

Władza kościelna a władza świecka (z „Zeszytów z Cassiciacum”)

Okładka pierwszego „Zeszytu z Cassiciacum”

Dobro wspólne, jako przyczyna celowa państwa, stanowi rację bliższą wszelkiej władzy, której celem jest właśnie zabieganie o dobro wspólne społeczności, na której czele stoi. Stanowi to jedno z najbardziej fundamentalnych zagadnień zdrowej filozofii (tomistycznej), z którą kłóci się niemal powszechny od ponad stu lat pozytywizm prawny i filozoficzny (mający jednak swe źródła dalej w przeszłości).

Jak się jednak rzecz ma w przypadku Kościoła? Czy tak samo, jak w przypadku państwa? Otóż władza w państwie ma się analogicznie do władzy w Kościele. Zarówno państwo jak i Kościół są społecznościami doskonałymi, czyli takimi, które dysponują wszystkimi środkami koniecznymi do istnienia i do zrealizowania właściwego sobie celu, jakim jest dobro wspólne danej społeczności. Władza w obu ustanowiona jest po to, aby ujednolicała dążenia wielości, ludzi wchodzących w ich skład (przyczyny materialnej), prowadząc je do tego właśnie celu wspólnego. Czytaj dalej

Polemika wokół tezy z Cassiciacum ze zwolennikami stanowiska lefebrystycznego i absolutnie sedewakantystycznego

Teza z Cassiciacum, opracowana przez o. Guérard des Lauriers, jak zauważa autor poniższego artykułu, od początku wzbudza polemikę z różnych stron, czy to ze strony tych, którzy uważają, że kwestia Papieża jest obojętna dla katolika (w kaplicach FSSPX często można usłyszeć: „Pan Jezus nie będzie nas pytał, czy XX był Papieżem”) i że należy stawiać opór prawowitej władzy (jak twierdzą lefebryści), czy to ze strony tych, którzy w oparciu o herezję osobistą wyciągają wniosek o bezwzględnym wakacie Stolicy Apostolskiej i innych stolic biskupich (jak uważają sedewakantyści „całkowici” czy absolutni).

Krytycy tezy zazwyczaj dają dowody błędnego jej rozumienia, co z kolei zwykle opiera się na niezrozumieniu pewnych podstawowych terminów, jak materia, forma, pozbawienie (privatio). Powodem jest często również błędne jej przedstawianie zarówno przez jej zwolenników, jak i przede wszystkim przeciwników. Szerzy się w ten sposób zamieszanie, co wielce utrudnia uczciwą na ten temat debatę. Czytaj dalej

Odpowiedź ks. Ricossy na numer specjalny „La Tradizione cattolica” o sedewakantyźmie

Czytelnikom „Myśli Katolickiej” obiecaliśmy przedstawić całość bardzo ciekawego artykułu polemicznego, którego część trzecia znajdowała się od początku na naszej stronie. Wczoraj pojawił się artykuł wstępny z tego samego numeru pisma Instytutu Matki Dobrej Rady (IMBC) „Sodalitium” zapowiadający spełnienie tej obietnicy.

Omawiany tu artykuł jest odpowiedzią na tekst przeciwko sedewakantyzmowi opublikowany w piśmie włoskiego dystryktu FSSPX „La Tradizione Cattolica”. Autor artykułu polemicznego, ks. Franciszek Ricossa, jest jednym z założycieli Instytutu Matki Dobrej Rady i jego obecnym przełożonym. Czytaj dalej

Artykuł wstępny numeru specjalnego „Sodalitium” poświęconego polemice wokół tezy z Cassiciacum (2003 r.)

Nie pierwszy raz oddajemy w Państwa ręce numer specjalny „Sodalitium”. Numer specjalny może wobec tego nie wzbudzić zainteresowania części Czytelników: przepraszamy ich więc, zapewniając ich, że nasze pismo wróci do swych zwyczajowych tematów jak i zróżnicowania artykułów oraz autorów.

To, że musieliśmy z tego numeru uczynić numer specjalny, raz jeszcze poświęcony naszemu stanowisku teologicznemu dotyczącemu obecnej sytuacji autorytetu w Kościele po Soborze Watykańskim II, spowodowane jest innym numerem specjalnym, poświęconym sedewakantyzmowi, pisma włoskiego dystryktu Bractwa Św. Piusa X, „La Tradizione cattolica”. „Sodalitium” odpowiada więc, czego się można było spodziewać, na dossier kapłanów abpa Lefebvre’a na temat wakatu Stolicy Apostolskiej i tezy zwanej z Cassiciacum, opracowanej przez bpa M. L. Guérard des Lauriers. A korzystając z okazji opublikowaliśmy również dwie inne odpowiedzi na ten sam temat: jedną dla dominikańskiego pisma „Sól ziemi” (fr. „Le Sel de la terre”) (również na stanowisku lefebrystycznym) i drugą na biuletyn ks. Grossin (który, przeciwnie, utrzymuje stanowisko ściśle sedewakantystyczne). Czytaj dalej