Missio i sessio oraz autorytet biskupa: za pośrednictwem Papieża czy wiernych?

Władza biskupa od Papieża się bierze (św. Stanisław, biskup i męczennik, obraz wiszący w krużgankach klasztoru franciszkanów w Krakowie)

Gwoli wstępu trzeba wyjaśnić dwa terminy użyte w poniższym artykule przez ks. Ricossę, a które ukuł o. Guérard des Lauriers w kontekście rozważań na temat słuszności w ogóle i warunków udzielania sakr w obecnej sytuacji Kościoła, Kościoła pozbawionego autorytetu (w artykule wspomnianym w przypisie tłumacza nr ii).

By je wyjaśnić, trzeba najpierw przytoczyć podstawowe rozróżnienie, jakie czyni o. Guérard des Lauriers między missio a sessio. Missio, czyli misja, odnosi się do misji powierzonej przez Zbawiciela Apostołom, a w nich Kościołowi, misji nauczania i uświęcania ludzi (Mt XXVIII, 19-20). Kontynuowana jest ona przez (ważną) władzę święceń. Sessio odnosi się natomiast to jurysdykcji, czyli zasiadania na stolicach biskupich, z rzymską włącznie, z władzą (autorytetem) związywania i rozwiązywania i z odpowiadającym jej obowiązkiem posłuszeństwa podwładnych (wszystkich Papieżowi a niższego kleru i świeckich biskupom). Wszelka władza od Boga pochodzi, ale w Kościele zawsze za pośrednictwem Papieża. W czasach normalnych te dwie rzeczy, missio i sessio, są złączone w osobach Papieża i biskupów podporządkowanych Papieżowi. W sytuacji obecnej są one niestety rozłączone, missio posiadają i kontynuują wszyscy duchowni wierni Wierze katolickiej i przekazujący ważne sakramenty, podczas gdy sessio znajduje się w stanie zawieszenia, w możności, nie jest obecnie sprawowana w akcie. Ich złączenie nie jest możliwe, póki ci, którzy mają tytuły do stolic biskupich nie powrócą do integralnego wyznania wiary. Czytaj dalej

Reakcje na artykuł o wyborze Papieża i komentarze

Na soborze prawo głosu mają wyłącznie biskupi uczestniczący we władzy, czyli posiadający jurysdykcję (obraz nieznanego autora przedstawia Sobór Watykański I)

Poniższy artykuł jest odpowiedzią na głosy dotyczące artykułu ks. Franciszka Ricossy „Wybór Papieża” z pisma „Sodalitium”. Artykuł ten został przetłumaczony na język polski i jest dostępny tutaj.

Redakcja „Myśli Katolickiej”

Publikujemy tu kilka uwag dotyczących artykułu o wyborze Papieża w obecnej sytuacji Kościoła. Czytaj dalej

Wybór Papieża (sam w sobie i dziś)

Piotr Perugino, Wręczenie kluczy św. Piotrowi (1481-1482, Kaplica Sykstyńska)

Władza w każdej społeczności jest tym, co najważniejsze, co zapewnia jedność, dobro, porządek i pokój wszystkich jej członków. W przypadku Kościoła jest to oczywiście Papież. Jak ważny jest on dla Kościoła to wie każdy katolik.

W czasach obecnych, czyli po Soborze Watykańskim II, na którym i po którym zatryumfowały błędy modernizmu, głoszone również przez „władzę”, katolicy spójnie z wiarą odrzucili fałszywy autorytet okupantów Stolicy Apostolskiej. Jednakże cała hierarchia, wraz z nimi, uczestniczy w tym szerzeniu heretyckich nauk i reform. Skąd więc w takiej sytuacji weźmie się Papież? – oto częsty zarzut wobec sedewakantystów, zwłaszcza ze strony lefebrystów, zwykle tylko powierzchownie i słowem wyznających „papiestwo” Franciszka i jego poprzedników. Czytaj dalej

Przemówienie Piusa XII z okazji kanonizacji św. Piusa X

Ojciec święty Pius XII podczas ceremonii kanonizacji św. Piusa X 29 V 1954 r.

Dzisiaj przypada 68. rocznica kanonizacji Piusa X, wzoru kapłaństwa i gorliwości w obronie wiary przed wrogami zewnętrznymi i wewnętrznymi Kościoła. Z tej okazji przedstawiamy Czytelnikom przemówienie, które wygłosił Pius XII podczas ceremonii wyniesienia na ołtarze swojego świętego poprzednika.

Papież przypomina w nim o drodze, jaką Pius X kroczył na wyżyny świętości, podkreślając przy tym trzy główne aspekty jego pontyfikatu. Pierwszym z nich było pragnienie odnowienia wszystkiego w Chrystusie, będące owocem miłości dla pogrążającej się coraz bardziej w błędach ludzkości. Drugi z nich stanowiła walka o integralność wiary i uchronienie jej przed wpływami modernizmu, która swój najwymowniejszy wyraz znalazła w encyklice Pascendi Dominici gregis. Warto przyjrzeć się także kolejnemu z dowodów na nieustępliwość świętego Papieża wobec niszczycielskiej działalności modernistów, jakim było poparcie dla katolików integralnych udzielone im w alokucji, którą wygłosił na ostatnim konsystorzu kardynalskim przed swoją śmiercią, nazywanej także jego duchowym testamentem. Trzecim z wielkich dzieł cechujących jego pontyfikat była wreszcie odnowa kultu eucharystycznego. Czytaj dalej

Kościół jest społecznością nadprzyrodzoną

Każdy katolik winien, proporcjonalnie do posiadanego wykształcenia, pogłębiać znajomość prawd wiary oraz argumentów broniących tych prawd przed atakami wrogów Kościoła. Ataki te niejednokrotnie godziły w samą jego naturę, starając się obalić sprawowaną przez następców Apostołów władzę nauczania, rządzenia i uświęcania oraz przedstawić hierarchiczną strukturę Kościoła jako czysto ludzki wymysł. W ten sposób heretycy negowali podstawową prawdę o Kościele, a mianowicie to, że jest on społecznością doskonałą o celu nadprzyrodzonym, w której część widzialna jest ożywiana przez działalność Ducha św., podobnie jak ciało ludzkie jest ożywiane przez duszę. Poniższy artykuł wykazuje całkowitą fałszywość twierdzeń, wedle których Kościół, Mistyczne Ciało Chrystusa, miałby być ograniczony tylko do jednego z tych pierwiastków.  Czytaj dalej