Przemówienie Ojca świętego Piusa X do kapłanów Unii Apostolskiej z okazji pięćdziesiątej rocznicy jej założenia (18 XI 1912)

Wiele razy św. Pius X przypominał o postawie, jaką wszyscy katolicy, duchowni i świeccy, powinni mieć w odniesieniu do Wikariusza Chrystusowego na ziemi. Wyrażał w ten sposób nie tyle swoją osobistą opinię, co po prostu doktrynę Kościoła. Przypomniał to również 18 listopada 1912 r. w mowie do księży Unii Apostolskiej, do której sam należał jako kapłan.

Fragmenty poniższego przemówienia pojawiały się już tu i ówdzie w sedewakantystycznych tekstach w różnych językach. Podjęliśmy się więc przetłumaczenia go w całości, z włoskiego oryginału. Czytaj dalej

Podstawy akcji katolickiej według magisterium św. Piusa X

I. Kontekst historyczny

Początków nowożytnej akcji katolickiej można słusznie upatrywać w sporze między zwolennikami władzy doczesnej Papieża (zwanymi temporalisti), a ugodowcami (conciliaristi). Gdy Państwo Kościelne upadło, wielu katolików świeckich musiało odłożyć broń, lecz nie porzuciło walki w obronie Papieża i Kościoła. Chwytając za pióra i organizując różnego rodzaju inicjatywy społeczne katolicy podjęli jeszcze ważniejszą i pilniejszą wówczas walkę: o zachowanie katolickiego społeczeństwa przed zakusami rewolucyjnej władzy. Lecz jeszcze zanim rewolucja ostatecznie zajęła Rzym (tzw. breccia di Porta Pia 20 września 1870 r.), Pius IX 2 maja 1868 r. (brewe Dum filii Belial) zatwierdził „Towarzystwo Włoskiej Młodzieży Katolickiej” (Società della Gioventù Cattolica Italiana), a w 1874 r. Dzieło Kongresowe (Opera dei Congressi). Oba katolickie zrzeszenia otrzymywały papieskie błogosławieństwa i stanowiły zaczyn powstającej wówczas akcji katolickiej. Czytaj dalej

Jezus Chrystus jest królem (kardynał Pie)

Zapoznaliśmy niedawno temu naszych Czytelników, przynajmniej tych, którzy nie słyszeli jeszcze o tym największym może apostole społecznego królowania Chrystusa w XIX wieku, z kardynałem Pie. Na uroczystość Chrystusa Króla przygotowaliśmy tłumaczenie fragmentu przemowy z 8 listopada 1859 roku, która jest swego rodzaju programem całkowitej odnowy katolickiej, czyli odnowienia wszystkiego w Chrystusie. Jej myślą przewodnią jest królewski charakter Chrystusa (Chrystus jest Królem) i to, że ma On królować tu na ziemi, czyli również w doczesności, które to królowanie jest królowaniem Kościoła („królestwo Chrystusa, którym jest Kościół”, Regnum Christi quod est Ecclesia – Kat. Soboru Tryd.). Ordynariusz Poitiers podkreśla, że w Modlitwie Pańskiej należy szukać „całego programu i całego ducha chrześcijaństwa: Cum oratis, dicite: Pater sanctificetur nomen tuum; adveniat regnum tuum, „Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze, święć się imię twoje. Przyjdź królestwo twoje” (Łk XI, 2). I rozwija tę myśl w swej mowie. Czytaj dalej

Przemówienie Ojca świętego Piusa XII do mężczyzn akcji katolickiej (z okazji trzydziestolecia ich zjednoczenia) (12 X 1952)

Od zarania chrześcijaństwa świeccy byli ważnym czynnikiem rozprzestrzeniania się Ewangelii na świecie. Sam Nowy Testament oraz liczne świadectwa historyczne, w tym życiorysy świętych, ciągle nam o tym przypominają. Jednakże zwłaszcza w czasach nowożytnych kwestia stała się paląca z powodu coraz to natarczywszych napaści na Kościół z każdej strony. Dlatego Papieże nie ustawali w pochwałach dla katolickich organizacji świeckich powstałych dla obrony Papieża i Kościoła, udzielając im błogosławieństwa, dając wytyczne. Czytaj dalej

Bp Sanborn o zmianie dokonanej przez Bergoglio w sprawie kary śmierci

Niedawno temu moderniści okupujący Watykan znowu podjęli próbę zmiany jakiegoś punktu doktryny katolickiej na podstawie zasad soborowych. W tym przypadku chodziło o dotyczące kary śmierci nauczanie Kościoła oparte na Objawieniu Bożym i sprzeczny z nim pogląd modernistów oparty na fałszywie pojmowanej godności człowieka, sprzeciwiającej się m.in. tak podstawowej cnocie, jak sprawiedliwość.

Na łamach naszej strony przedstawialiśmy już historyczne świadectwo z pierwotnej „Myśli Katolickiej”, bowiem pomysły zniesienia kary śmierci nie są nowe. Pojawiło się też tłumaczenie kazania ks. Franciszka Ricossy. Tym razem oddajemy głos JE biskupowi Donaldowi Sanbornowi. Czytaj dalej

Podstawy nauczania Kościoła o szkole (wykład ks. Belmont)

Gimnazjum oo. Pijarów w Rakowcach pod Krakowem (dwudziestolecie międzywojenne)

Choć na łamach „Myśli Katolickiej” było już nieco o wychowaniu, artykuły omawiające katolicką doktrynę o szkole rozpoczniemy od znakomitego streszczenia magisterium Kościoła w tej materii przygotowanego przez francuskiego kapłana, ks. Herwego Belmont, jednego z pierwszych duchownych, którzy przyjęli tezę z Cassiciacum.

Tekst ten jest tylko streszczeniem, jak zauważa sam ks. Belmont. Z tego też powodu, oraz dlatego, że nie wszyscy katolicy rozumieją doktrynę Kościoła w tej tak poważnej kwestii, niejedną myśl zawartą poniżej rozwiniemy na łamach naszej strony internetowej.

Czytaj dalej

O środkach prowadzących do odnowienia wszystkiego w Chrystusie: encykliki E supremi apostolatus i Acerbo nimis

E supremi apostolatus

Pierwsza encyklika Piusa X została wydana dnia 4 października 1903 r., zaledwie dwa miesiące po objęciu urzędu papieskiego. Nosi ona tytuł E supremi apostolatus, a jej głównym celem jest przedstawienie programu pontyfikatu. Papież opisuje w niej coraz większą bezbożność panującą na świecie i w niemal proroczy sposób przewiduje jej konsekwencje. Rozwija ideę, którą usilnie starał się wprowadzać w życie od początku swojego kapłaństwa i która daje się wedle Ojca Świętego streścić w haśle: Instaurare omnia in Christo, znanym już jako cel posługi biskupiej Józefa Sarto (podobną dewizą posługiwał się wcześniej Leon XIII – Omnia restaurare in Christo – i w tym widać ciągłość tych dwóch pontyfikatów). Czytaj dalej