Matka Dobrej Rady i dary męstwa oraz rady

W małym traktaciku o sprawnościach przedstawiony został duchowo-moralny organizm człowieka pod kątem sprawności przyrodzonych i nadprzyrodzonych, dobrych i złych, nabytych i wlanych. Będziemy doń odsyłać, ilekroć poruszane będą poszczególne cnoty czy dary Ducha Świętego, aby nasi Czytelnicy mogli sobie łatwo uzmysłowić lub przypomnieć, jakie miejsce zajmuje dana sprawność w całokształcie życia duchowego człowieka.

Poniższy tekst z pisma „Sodalitium” dotyczy zarówno życia duchowego jak i doktryny. Omawia, choć w sposób daleki od wyczerpującego, tematykę nabożeństwa do Matki Dobrej Rady oraz do Ducha Świętego, a także dwa dary trzeciej Osoby Boskiej: radę i męstwo Czytaj dalej

Quamquam pluries – encyklika Papieża Leona XIII o opiece św. Józefa

Któż nam opowie o wielkości św. Józefa? Chcę powiedzieć raczej o wielkościach tego człowieka tak świętego, że zajmował miejsce Ojca przedwiecznego wobec Syna Bożego, tak świętego, że otrzymał misję chronienia i dbania o to, by swój blask roztaczał skarb skarbów Bożych, arcydzieło Jego stworzenia, pełnia Jego łaski: najświętsza Dziewica Maryja; tak świętego, że sprawuje przemożną opiekę nad mistyczną Oblubienicą Jezusa Chrystusa, Kościołem katolickim – który jest tu na ziemi rzymski i wojujący, który oczekuje od nas wytrwałych modlitw i wielkodusznych ofiar. Czytaj dalej

Ks. Belmont o Niepokalanym Poczęciu (1987 r.)

Łukasz Mombello, Niepokalana i Bóg Ojciec (ok. 1560–1580, w zbiorach Pinakoteki Tosio Martinengo, Brescia, Włochy)

Poniższy tekst nie jest łatwy, ale z przynajmniej niektórych myśli w nim zawartych skorzystać może każdy katolik czczący Dziewicę Niepokalaną tak, jak ona chce być czczona. Przypomina też pewne bardzo ważne prawdy, jak to, że to Magisterium Kościoła jest pierwszą zasadą i pierwszym punktem wyjścia w rozumowaniu katolika, a nie objawienia prywatne, czy, jeszcze gorzej, różne fantasmagorie ludzkie. Czytaj dalej

Przemówienie Ojca świętego Piusa X do kapłanów Unii Apostolskiej z okazji pięćdziesiątej rocznicy jej założenia (18 XI 1912)

Wiele razy św. Pius X przypominał o postawie, jaką wszyscy katolicy, duchowni i świeccy, powinni mieć w odniesieniu do Wikariusza Chrystusowego na ziemi. Wyrażał w ten sposób nie tyle swoją osobistą opinię, co po prostu doktrynę Kościoła. Przypomniał to również 18 listopada 1912 r. w mowie do księży Unii Apostolskiej, do której sam należał jako kapłan.

Fragmenty poniższego przemówienia pojawiały się już tu i ówdzie w sedewakantystycznych tekstach w różnych językach. Podjęliśmy się więc przetłumaczenia go w całości, z włoskiego oryginału. Czytaj dalej

Podstawy akcji katolickiej według magisterium św. Piusa X

I. Kontekst historyczny

Początków nowożytnej akcji katolickiej można słusznie upatrywać w sporze między zwolennikami władzy doczesnej Papieża (zwanymi temporalisti), a ugodowcami (conciliaristi). Gdy Państwo Kościelne upadło, wielu katolików świeckich musiało odłożyć broń, lecz nie porzuciło walki w obronie Papieża i Kościoła. Chwytając za pióra i organizując różnego rodzaju inicjatywy społeczne katolicy podjęli jeszcze ważniejszą i pilniejszą wówczas walkę: o zachowanie katolickiego społeczeństwa przed zakusami rewolucyjnej władzy. Lecz jeszcze zanim rewolucja ostatecznie zajęła Rzym (tzw. breccia di Porta Pia 20 września 1870 r.), Pius IX 2 maja 1868 r. (brewe Dum filii Belial) zatwierdził „Towarzystwo Włoskiej Młodzieży Katolickiej” (Società della Gioventù Cattolica Italiana), a w 1874 r. Dzieło Kongresowe (Opera dei Congressi). Oba katolickie zrzeszenia otrzymywały papieskie błogosławieństwa i stanowiły zaczyn powstającej wówczas akcji katolickiej. Czytaj dalej

Jezus Chrystus jest królem (kardynał Pie)

Zapoznaliśmy niedawno temu naszych Czytelników, przynajmniej tych, którzy nie słyszeli jeszcze o tym największym może apostole społecznego królowania Chrystusa w XIX wieku, z kardynałem Pie. Na uroczystość Chrystusa Króla przygotowaliśmy tłumaczenie fragmentu przemowy z 8 listopada 1859 roku, która jest swego rodzaju programem całkowitej odnowy katolickiej, czyli odnowienia wszystkiego w Chrystusie. Jej myślą przewodnią jest królewski charakter Chrystusa (Chrystus jest Królem) i to, że ma On królować tu na ziemi, czyli również w doczesności, które to królowanie jest królowaniem Kościoła („królestwo Chrystusa, którym jest Kościół”, Regnum Christi quod est Ecclesia – Kat. Soboru Tryd.). Ordynariusz Poitiers podkreśla, że w Modlitwie Pańskiej należy szukać „całego programu i całego ducha chrześcijaństwa: Cum oratis, dicite: Pater sanctificetur nomen tuum; adveniat regnum tuum, „Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze, święć się imię twoje. Przyjdź królestwo twoje” (Łk XI, 2). I rozwija tę myśl w swej mowie. Czytaj dalej

Przemówienie Ojca świętego Piusa XII do mężczyzn akcji katolickiej (z okazji trzydziestolecia ich zjednoczenia) (12 X 1952)

Od zarania chrześcijaństwa świeccy byli ważnym czynnikiem rozprzestrzeniania się Ewangelii na świecie. Sam Nowy Testament oraz liczne świadectwa historyczne, w tym życiorysy świętych, ciągle nam o tym przypominają. Jednakże zwłaszcza w czasach nowożytnych kwestia stała się paląca z powodu coraz to natarczywszych napaści na Kościół z każdej strony. Dlatego Papieże nie ustawali w pochwałach dla katolickich organizacji świeckich powstałych dla obrony Papieża i Kościoła, udzielając im błogosławieństwa, dając wytyczne. Czytaj dalej