Czy Matka Boża umarła? (artykuł o. Guérard des Lauriers o Wniebowzięciu)

Martin Knoller, Wniebowzięcie, (ok. 1774), Luwr

O. Michał Ludwik Guérard des Lauriers OP był wielkim teologiem tomistycznym, a jednym z obszarów, którymi szczególnie się interesował i w których był jednym z najwybitniejszych specjalistów XX wieku była mariologia, teologia odnosząca się do osoby Najświętszej Maryi Panny i Jej przymiotów.

Na stronie ks. Belmont znajduje się kilka artykułów dominikańskiego teologa z dziedziny mariologii. Niżej przedstawiamy tylko tłumaczenie wprowadzenia ks. Belmont do tekstu omawiającego prawdę obchodzoną przez Kościół w dzisiejszej uroczystości. Sam artykuł o. Guérard des Lauriers pt. „Wniebowzięcie. W jakim znaczeniu Maryja ‘umarła’?” można przeczytać w języku francuskim. Być może znajdzie się czas, by przetłumaczyć go na przyszły rok.

Myśli zawarte w tym tekście zostały przedstawione wcześniej na łamach „Revue thomiste” (nr 3 z 1955 i nr 1 z 1956) w artykule „Niepokalane Poczęcie: klucz przywilejów Maryi” (część I, część II, wprowadzenie ks. Belmont oraz recenzja artykułu z „L’Ami du Clergé” z 1957 r. tutaj). W mistrzowski sposób ówczesny profesor dominikańskiego Le Saulchoir wykazuje związek między Niepokalanym Poczęciem a „Zaśnięciem” (rozumianym nie jako „śmierć”, przynajmniej taka, jaka dotyka zwykłych ludzi), ale także Współodkupicielstwem. Czytaj dalej

Post eucharystyczny

Artykuł ks. Carandino z „Opportune Importune” (nr 21), przetłumaczony niedawno temu na łamach naszej strony, zmotywował nas do przedstawienia, choćby w największym skrócie, historii dyscypliny kościelnej dotyczącej postu eucharystycznego oraz obecnie obowiązującej dyscypliny.

Post eucharystyczny (sakramentalny) związany jest oczywiście z Mszą św. oraz godziną jej odprawiania. Długo był również sprzęgnięty z postem kościelnym, to znaczy, nie jedzono nic przed Mszą, którą w Wielkim Poście i w Suche Dni odprawiano po nonie (ok. trzeciej po południu – więc jedzono ok. piątej czy szóstej). W dni stacyjne Msza była po sekście (czyli w południe, więc jedzono ok. trzeciej). W Wiekach Średnich Mszę uroczystą w dni niepostne najczęściej odprawiano ok. ósmej rano (więc pierwszy posiłek brano jeszcze przed południem). W każdym razie w czasach św. Augustyna (IV wiek) post eucharystyczny jest już praktyką powszechną, a w IX wieku uznana jest ona za starodawną i ugruntowaną wszędzie. Czytaj dalej

O świętach Krzyża świętego (Znalezienie i Podwyższenie)

Giotto, Ukrzyżowanie (kaplica Scrovegnich w Padwie)

Liturgia Kościoła katolickiego i rok liturgiczny są bogatymi źródłami pobożności prawdziwie chrześcijańskiej. Kształtowane przez wieki święte obrzędy w swych słowach i gestach sięgają czasów apostolskich, a wiele z nich zostało ustanowionych przez samego Pana Jezusa, Najwyższego Kapłana.

Nie bez powodu też soborowi moderniści gruntownie zdeformowali katolickie obrzędy i nawet kalendarz, co znacznie przyśpieszyło powszechną apostazję. Lecz krytyka modernistów nie wystarczy, trzeba też temu w miarę możliwości przeciwdziałać. Czytaj dalej

Kilka tekstów o obrzędach Wielkiego Tygodnia i reformie z lat pięćdziesiątych

Gdy soborowa rewolucja liturgiczna nabierała rozpędu, z wprowadzeniem języków pospolitych[i] jako zasady (1965 r.) oraz całkowitym zastąpieniem Mszy sprotestantyzowaną „mszą” (1969 r.), wielu duchownych i świeckich sprzeciwiało się jej i opowiadało za trzymaniem się tradycyjnej liturgii oraz zasad i praktyk liturgicznych. Mało tego, Krótka analiza krytyczna Novus Ordo Missae przedstawiona Pawłowi VI przez kardynałów Ottavianiego i Bacciego wzywała nawet do porzucenia nowej „mszy”.

Z czasem zwrócono jednak bliżej uwagę na reformy bezpośrednio poprzedzające Sobór Watykański II i zrozumiano, że były one tylko wstępem do opus magnum tej rewolucji, czyli Novus Ordo Missae. Nie bez znaczenia były również świadectwa samych duchownych, którzy kierowali reformą ze swoich gabinetów, na czele z o. Hannibalem Bugninim, który pod wymownym tytułem Reforma liturgii: 1948-1975 opublikował swoje wspomnienia. Czytaj dalej

Czas Męki Pańskiej i hymn tego okresu

Dwa tygodnie między Niedzielą Męki Pańskiej a Wielkanocą. Ostatnim tygodniem jest Wielki Tydzień, podczas gdy pierwszy zwany jest przez łacinników „Hebdomadas Passionis”, przez Greków „Tygodniem palm” (od następnej niedzieli). W okresie tym mnisi Wschodu, którzy wybrali pustynię dla bardziej surowego stylu życia, powracali do swoich klasztorów (Cyryl ze Scytopolu w „Życiu św. Eutymiusza”, nr 11). Rubrycystyczne przepisy Mszału rzymskiego, Brewiarza i „Caeremoniale Episcoporum”[i] na ten okres to: przed nieszporami w sobotę poprzedzającą Niedzielę Męki Pańskiej, krzyże, figury i obrazy Pana Jezusa i świętych na ołtarzu i w całym kościele, z jedynym wyjątkiem krzyży i obrazów Drogi Krzyżowej, mają być zakryte fioletową zasłoną, nie przeźroczystą, i w żaden sposób nie ozdobioną. Krzyże pozostają zakryte aż do zakończenia uroczystego obnażenia głównego krucyfiksu w Wielki Piątek. Czytaj dalej