W rocznicę śmierci JE ks. biskupa Oliwera Oravca

Cztery lata temu, 9 lipca 2014 roku zmarł JE ks. biskup Oliwer Oravec, przeciwnik rewolucji modernistycznej Vaticanum secundum. Słowacki duchowny urodził się 31 maja 1941 r. w Liptowskim Mikulaszu w bardzo konserwatywnej rodzinie katolickiej. Po II wojnie światowej, jego rodzina przeniosła się do Preszowa, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum.Po ukończeniu studiów ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Pawła Józefa Šafárika w Koszycach. Jako młody stomatolog w połowie lat sześćdziesiątych skontaktował się z biskupem Feliksem Marią Davidkiem, który potajemnie wyświęcił go w Brnie 18 lutego 1968 r. na katolickiego kapłana. Czytaj dalej

W rocznicę śmierci o. Jerzego Vinson

O. Vinson piszący dla pisma „Valor” w latach pięćdziesiątych

8 lipca (1999 r. – przyp. tłum.), około 3 nad ranem, w otoczeniu swych sióstr zakonnych Chrystusa Króla, spokojnie zmarł w swym Domu św. Józefa, w Serre-Nerpol (Francja), o. Jerzy Vinson. Urodził się w Walencji w 1915 r. (parafia św. Jana). W wieku 10 lat, w 1925 r., wstąpił do niższego seminarium, w 1931 r. do wyższego. Życie jego ulega zmianie dzięki opatrznościowemu przybyciu do diecezji wielkiego apostoła ćwiczeń duchowych, o. Vallet, który otrzymał od biskupa Pica, ordynariusza, dom w Chabeuil w 1934 r. (od nazwy tego miejsca nazywać się będzie przyszłe zgromadzenie „ojcami z Chabeuil”, „les pères de Chabeuil” – przyp. tłum.). Przyszły pierwszy następca o. Vallet, o. Terradas, przyjmował nauki w tym samym seminarium, co ks. Vinson, który po raz pierwszy uczestniczył w ćwiczeniach głoszonych przez o. Vallet w 1935 r. W 1938 r., po odbyciu służby wojskowej, dostał od biskupa Pica pozwolenie na opuszczenie kleru diecezjalnego, by móc wstąpić do nowicjatu CPCR (Parafialnych Współpracowników Chrystusa Króla [Coopérateurs Paroissiaux du Christ-Roi], założonych przez o. Vallet). Czytaj dalej

Komunikat Instytutu Matki Dobrej Rady i refleksje dotyczące motu proprio Summorum pontificum (z 2007 r.)

Pomimo motu proprio Benedykt XVI ani razu nie pomodlił się w sposób „nadzwyczajny” z „tradycjonalistami”. Za to niejednokrotnie modlił się w sposób zwyczajny (dla agnostyka i modernisty) z żydami i muzułmanami

Generalnie „tradycjonaliści” i różni „konserwatyści” całego świata odpowiedzieli na motu proprio Benedykta XVI „uwalniające” mszał Jana XXIII wdzięcznością, radością, ulgą, a nawet euforią. Z czasem oczywiście przybyło miejsc, gdzie taka Msza się odprawia, więc różni „tradycjonaliści” zaczęli święcić tryumfy. Mówiono o kolejnych „znamiennych wydarzeniach dla powrotu tradycji łacińskiej w Kościele”, nawet hucznie otwierano szampana.

Jest to jednak bardzo powierzchowne patrzenie na sprawę, na pewno nie spojrzenie, w którym głównym kryterium jest wiara integralnie wyznawana i praktykowana. Znacząca większość dzisiejszych katolików trzymających się tradycji patrzy na wszystko ilościowo, stopniowo, ich spojrzenie jest silnie zabarwione naturalizmem (biorąc pod uwagę wpływ tylu dekad modernistycznej „katechezy” zupełnie to nie dziwi). Liczy się liczba „tradycyjnych celebracji”, udzielonych „tradycyjnych święceń”, użycie pięknych szat liturgicznych, takich czy innych akcesoriów. Każdy hierarcha Novus Ordo ma już swój licznik i tak zwłaszcza indultowcy-motupropriowcy naliczają kolejne „celebracje”. Czytaj dalej

List otwarty z 6 lipca 1988 r.

Jak niejednokrotnie już powiedzieliśmy na łamach „Myśli Katolickiej”, warto znać historię katolickiego oporu wobec soborowego neomodernizmu, nie tylko różne doktrynalne stanowiska, które dziś przeciwnicy Soboru Watykańskiego II przyjmują. Jest to bardzo pouczająca historia. Analogicznie do tego, jak prawdziwy wierny syn Kościoła uczy się nie tylko katechizmu (apologetyki, magisterium, etc. wedle swych możliwości umysłowych), ale i historii Kościoła. Czytaj dalej

„Roztropnościowe stanowisko” abpa Lefebvre’a co do nowej „mszy” i pojednania z Watykanem

Nadejście obrad II Soboru Watykańskiego i dokumenty opracowane w ich trakcie zostały przyjęte przez wiernych synów Kościoła z wielkim niepokojem, o czym świadczą reakcje w całym świecie katolickim owej doby. Jeszcze większe poruszenie w tych kręgach wywołały przygotowania do promulgacji nowego rytu „mszy”, który miał uzewnętrznić nową, sprotestantyzowaną doktrynę w publicznym kulcie Kościoła. W obliczu tych niebezpieczeństw wielu duchownych za swój pierwszy obowiązek uznało uchronienie powierzonych im dusz przed błędami, co w praktyce oznaczało opór wobec wprowadzanych reform.  Czytaj dalej

W rocznicę śmierci ks. Oswalda Bakera

Jedynym, o ile wiemy, duchownym katolickim w całej Anglii, który odmówił zupełnie odprawiania nowej „mszy” i z czasem odciął się również całkowicie od modernistów przyjmując stanowisko sedewakantystyczne, był ks. Oswald Baker, którego wspominamy w jego rocznicę śmierci.

Redakcja „Myśli Katolickiej”

Ks. Oswald Baker – urodził się 1.05.1915 w miejscowości Clowne w hrabstwie Derbyshire. W mieście Great Yarmouth ukończył liceum ogólnokształcące, a następnie w Isleworth w hrabstwie Middlesex uczęszczał do prowadzonego przez jezuitów Campion House. Czytaj dalej

W rocznicę śmierci o. Piotra Verrier

O. Piotr Verrier podczas swego jubileuszu kapłaństwa 2 maja 2009 r. Od lewej: ks. Ricossa, bp Stuyver, o. Piotr, o. Józef Maria, ks. le Gal

7 czerwca 2011 roku zmarł o. Piotr Verrier. Urodził się 13 października 1922 roku, święcenia kapłańskie przyjął 2 kwietnia 1949 roku. 9 lipca 1982 roku założył klasztor Matki Bożej Betlejemskiej w Faverney, we wschodniej Francji (region Franche-Comté), w którym mieszka obecnie o. Józef Maria Mercier, wyświęcony na kapłana 5 listopada 2005 r. po ukończeniu seminarium Instytutu Matki Dobrej Rady (o. Józef Maria przyjmuje tezę z Cassiciacum, ale członkiem IMBC nie jest). Czytaj dalej