W rocznicę śmierci ks. Walerego Stuyvera

Ks. Stuyver w pięćdziesięciolecie swych święceń kapłańskich

Ks. Walery Stuyver zmarł 17 stycznia (1995 roku – przyp. PA) w Dendermonde (Belgia), odmawiając różaniec w swej kaplicy w ciszy wieczornej. Urodził się w Aalst 1 sierpnia 1916 roku, a święcenia kapłańskie otrzymał 30 maja 1942 roku w Gandawie. Był proboszczem w Vlassenbroek aż do 1983 roku, gdy to opuścił parafię aby dać publiczne świadectwo tego, że nie jest w komunii z Janem Pawłem II. Był wiernym zwiastunem wiary katolickiej we Flandrii, odprawiał Mszę w Antwerpii, Dendermonde i Zele. Kupił zamek w Seraing-le-Château, w okolicach Liège, który należał wcześniej do rodziny prześladowcy 19 męczenników z Gorcum[1], i poświęcił kaplicę tym męczennikom, którzy w trakcie XVI wieku nadali blasku wierze katolickiej w obronie Eucharystii i Papieża przeciwko protestanckiej herezji. Czytaj dalej

Do morderców liturgii (artykuł z „Vigilia Romana” z 1971 r.)

Czołowi mordercy liturgii

Grudzień rozpoczęliśmy artykułem z „Vigilia Romana” i artykułem z tego pionierskiego pisma kończymy. Wielka szkoda, że to pismo jak i organizacja, której było organem (Civiltà Cristiana), nie przetrwały próby czasu, a niektórzy ich założyciele i redaktorzy nie wytrwali w boju. Stało się tak w dużej mierze dlatego, że nie pojęli, iż rewolucja ta nie była wyłącznie dziełem spisku jakichś modernistów, ale była zaprowadzona odgórnie. Historia ta pokazuje jak ważne jest zrozumienie przyczyn.

Przykłady z tej prasy pokazują również z jaką vis polemica pisano w obronie Mszy i wiary („idioci”, „mordercy”, etc.). Niech się nikt więc nie gorszy, gdy „Myśl Katolicka” nie przebiera w słowach w obronie już nawet nie wiary, tylko zwykłej ludzkiej uczciwości. Czytaj dalej

Mauriac i idioci (artykuł z „Il Tempo di Roma” z 1969 r.)

Dotkliwie odczuwa się dziś brak ludzi z charakterem, integralnie i odważnie wyznających swoją wiarę, z właściwym nastawieniem podchodzących do wszelkich zamachów na wiarę, prawdę, sprawiedliwość. Ludzie przyzwyczajają się do herezji, a nawet niegodziwości, patrzą na nią i nie reagują, jakby byli chorzy. Ta nowoczesna choroba to ugodowość, połowiczność, miękkość, mierność i jest ona nader powszechna. A najgorzej gdy brakowi charakteru towarzyszą kulawe podstawy doktrynalne.

Dawniejsi ultramontanie i nieustępliwi narzekali na brak charakterów, a w ogóle na brak ludzi. Z czasem sytuacja tylko uległa pogorszeniu. Naturalnie. Jakże miałoby być inaczej? Sto lat temu „Myśl Katolicka” miała współpracowników różnych, ale walecznych polemistów tylko kilku. W innych krajach też było ich niewielu. A skąd się dziś mają oni brać, skoro wszyscy przychodzą na świat i są wychowywani w tej atmosferze choroby religijnej i moralnej (i wcale nie chodzi tu tylko o czystość)? Czytaj dalej

Gerard czy Guérard? (recenzja książki o opacie Gerardzie Calvet z Le Barroux)

„Myśl Katolicka” nie poleca fejsbuka i spędzania zbyt wiele czasu w Internecie, ale gorąco zachęca do czytania książek. Wydaje się, że to coś przekraczającego możliwości przeciętnego niezdyscyplinowanego nowoczesnego człowieka. Dlatego będziemy polecać różne książki oraz publikować ich recenzje. Nasze recenzje pojawiać się zaczną w przyszłym roku, a tymczasem przedstawiamy tłumaczenie recenzji niedawno opublikowanej książki związanej z bardzo interesującym nas tematem historii oporu wobec soborowego neomodernizmu. Dotyczy ona konkretnie ojca Gerarda Calvet, autorytetu wśród indultowców-motupropriowców, jednego z tych, którym się całkiem obróciło w głowie, ponieważ brakowało mu mocnych podstaw.
Czytaj dalej

W rocznicę śmierci JE ks. bpa Roberta Fidelisa McKenny OP

J. Eks. ks. bp Robert Fidelis McKenna (ur. 8 lipca 1927 r.) w 1958 roku został wyświęcony w zakonie dominikańskim na kapłana przez kardynała Cicognianiego.

Wkrótce po Soborze Watykańskim II o. Robert odciął się od Novus Ordo, które rozpanoszyło się także w zakonie kaznodziejskim i pozostając wciąż zakonnikiem dominikańskim postanowił wspólnie z ks. Franciszkiem Fentonem założyć Prawowierny Ruch Rzymsko-Katolicki (Orthodox Roman Catholic Movement, w skrócie ORCM). Było to stowarzyszenie zrzeszające katolickich duchownych. Czytaj dalej

W rocznicę śmierci JE ks. abpa Piotra Thuca

7 V 1981: sakra o. Guérard des Lauriers udzielona przez bpa Thuca

13 grudnia wspominamy 34. rocznicę śmierci arcybiskupa Piotra Marcina Ngo Dinh Thuca, postaci o wielkich zasługach dla uratowania Mszy świętej i zachowania niezreformowanych święceń kapłańskich i biskupich.

Piotr Thuc urodził się 6 października 1897 r. w wiosce położonej w środkowej części Wietnamu. Pochodził z rodziny arystokratycznej. Jego ojciec pełnił funkcję ministra, a jeden z pięciu braci został prezydentem Wietnamu Południowego. Wszyscy oni ponieśli wielkie ofiary w związku z przeciwstawianiem się rządom komunistycznym. Ngo Dinh Thuc opisał losy swojej rodziny w autobiografii, której tytuł stanowią słowa rozpoczynające psalm 88: „Misericordias Domini in Aeternum Cantabo” – „Zmiłowania Pańskie na wieki wyśpiewywać będę”. Czytaj dalej

W rocznicę śmierci JE ks. bpa Błażeja Kurza

Bp Kurz, ks. de Pauw i jedni z pierwszych tradycjonalistów w USA

Niemiec, bp Błażej Kurz jest jednym z pięciu biskupów, którzy uczynili coś konkretnego dla wiary katolickiej po Soborze Watykańskim II. Chronologicznie to on był pierwszy.

Redakcja „Myśli Katolickiej”

Bp Błażej Sigebald Kurz OFM (artykuł z grudnia 2014 roku, który pojawił się w Internecie po francusku) Czytaj dalej