About Myśl Katolicka

„Christus voluit omnes ab errore revocare et maluit mori, quam tacere”

O braku solidarności wśród katolików, do naszego obozu

Po raz kolejny przedstawiamy nader ważny tekst z „Myśli Katolickiej” zamieszczony w dziale „do naszego obozu”, czyli do katolików, zwykle traktujący o ich zaniedbaniach i wadach oraz środkach zaradzenia im.

Artykuł ten faktycznie wzięty jest z założonego przez ks. prał. Benigniego pisma integralnie katolickiego (nie udawanego, jak „Radio Spada”, „Katolik” czy „Tenete Traditiones”). Widać w nim niestrudzonego ducha organizatorskiego perugiańskiego duchownego, jego gorliwość o sprawę Kościoła i Papieża, jego zrozumienie sytuacji, w jakiej znajduje się obóz katolicki, jego przenikliwość w podawaniu środków zaradczych. Czytaj dalej

O środkach prowadzących do odnowienia wszystkiego w Chrystusie: encykliki E supremi apostolatus i Acerbo nimis

E supremi apostolatus

Pierwsza encyklika Piusa X została wydana dnia 4 października 1903 r., zaledwie dwa miesiące po objęciu urzędu papieskiego. Nosi ona tytuł E supremi apostolatus, a jej głównym celem jest przedstawienie programu pontyfikatu. Papież opisuje w niej coraz większą bezbożność panującą na świecie i w niemal proroczy sposób przewiduje jej konsekwencje. Rozwija ideę, którą usilnie starał się wprowadzać w życie od początku swojego kapłaństwa i która daje się wedle Ojca Świętego streścić w haśle: Instaurare omnia in Christo, znanym już jako cel posługi biskupiej Józefa Sarto (podobną dewizą posługiwał się wcześniej Leon XIII – Omnia restaurare in Christo – i w tym widać ciągłość tych dwóch pontyfikatów). Czytaj dalej

Fideizm i modernizm – myśli z pewnego kazania

Prawdziwa wiara nie jest ani fideistyczna ani modernistyczna (tu: przedstawiający wiarę fragment obrazu Sandra Botticelliego i P. del Pollaiola Cnoty kardynalne i teologalne (Galeria Uffizi, Florencja)

Swego czasu trafiłem na wyjątkowo trafnie wyrażone pokrewieństwo między modernizmem, potępionym przez św. Piusa X, a fideizmem, potępionym m.in. na Soborze Watykańskim I. Pochodzi ono z książki ks. Piotra Ostaniewicza i ks. Stanisława Gajewskiego pt. Wierząca niewiara. Krótka rozprawa o modernizmie:

„Charakterystyczną jest ta okoliczność, że moderniści, którzy i w dziedzinie wiary głoszą hasła postępu, ewolucji itp., zupełnie odrzucają działanie rozumu, umysłu ludzkiego w tej dziedzinie. Św. Tomasz zgodnie z nauką Kościoła głosi, że ‘wiara jest aktem rozumu’ i że wiara jest ‘in intellectu sicut in subiecto’; moderniści zaś, którzy tak wynoszą rozum ludzki i nic ponad nim nie widzą, zaprzeczają tutaj udziału rozumu i twierdzą, że wiara ma swoje siedlisko tylko w uczuciu i stąd wpadają w sprzeczność i z tego labiryntu różnych przeciwieństw i kontrastów wyjść nie mogą” Czytaj dalej

W rocznicę śmierci ks. Gustawa Delmasure

11 września (1996 roku w Cannes – przyp. tłum.) Bóg wezwał do siebie duszę Swego kapłana, księdza Gustawa Delmasure. Urodzony na północy Francji, spełniał przez długie lata swą kapłańską posługę w Algierii. Zmuszony powrócić do Francji, został proboszczem w Théoule-sur-Mer zachowując, po Soborze Watykańskim II, Mszę swych święceń i wierność doktrynie Kościoła. Od 1982 roku, kiedy to opuścił swą parafię, posługiwał w kaplicy Matki Bożej Zwycięskiej w Cannes i, z wielką gorliwością apostolską, odprawiał Mszę także w Digoin i Bourg-la-Reine (niedaleko Paryża) oraz pomagał ojcu Barbarze w jego duszpasterstwie w Tours. Nawet jako proboszcz zawsze otwarcie dawał świadectwo wierze katolickiej odrzucając herezje neomodernizmu i odpowiedzialnych za nie, stwierdzając, że w konsekwencji nie mógł uznawać autorytetu Pawła VI i Jana Pawła II, ani być w jedności z nimi. Czytaj dalej

Droga do świętości Papieża Piusa X

Od ubogiego kleryka do Następcy św. Piotra

Młody Józef Sarto

Józef Sarto urodził się w 1835 r. w Riese, wiosce położonej około 50 km od Wenecji. Był drugim z dziesięciorga dzieci Jana i Małgorzaty, z których do wieku dorosłego dożyło łącznie ośmioro: Józef, jego brat, oraz ich sześć młodszych sióstr. Józef wychowywał się w domu, w którym panowały trudne warunki materialne, ale jednocześnie, za sprawą pobożnych rodziców, był to dom wypełniony prawdziwie katolickim duchem. Od najmłodszych lat pociągała go służba Kościołowi, za sprawą czego zaczął służyć do Mszy św. jeszcze jako mały chłopiec, a mając lat 11 kierował już swoimi małymi towarzyszami przy ołtarzu, stając się mistrzem ceremonii. Czytaj dalej

Kazanie ks. Karola Antoniewicza o wychowaniu dzieci (na święto narodzenia Najświętszej Maryi Panny)

Ks. Karol Bołoz Antoniewicz SI (1807-1852), wybitny XIX-wieczny polski kaznodzieja

Dla rozumnego człowieka, niekoniecznie nawet chrześcijanina, sprawa wychowania dzieci jest najwyższej wagi. Od tego zależeć będzie nie tylko przyszłość dziecka, ale i jego własnych rodziców, a także całego społeczeństwa. Katolik jednak jeszcze bardziej drży przed tym zadaniem i przykłada się do niego lepiej, niż uczciwy poganin, bowiem wie, że dar życia przekazany dziecku jest przekleństwem, jeśli miałby do wiecznego potępienia prowadzić. Nic przed tym uchronić nie może jak dobre, chrześcijańskie wychowanie w domu.

Zaczynać jednak trzeba od samego początku, bowiem błąd u początku jest brzemienny w konsekwencjach. Jak wielu rodziców to zaniedbuje, pobłażliwie samych siebie tłumacząc (oszukując), że „to tylko dziecko”, że „jeszcze młody to wiek”, że „z tego wyrośnie”. Nic bardziej szkodliwego dla dziecka! Baczyć trzeba zwłaszcza na pierwsze przebłyski rozumu, kiedy to najwyższe władze człowieka powoli wchodzą w okres największej podatności na wpływ dobry lub zły. Czytaj dalej

„W imię słuszności” (przykład polemiki z „Myśli Katolickiej”)

Jako przykład zarzutów wysuwanych wobec oryginalnej „Myśli Katolickiej” doskonale posłużyć może obrona zamieszczona na łamach tego pisma. Jak widać, od samego początku „Myśl Katolicka” była atakowana za rzekomą ciasnotę poglądów, fanatyzm i przesadne przywiązanie do doktryny i dyscypliny katolickiej. Poniższy artykuł jest bowiem z drugiego, podwójnego numeru tego pisma. Czytaj dalej