Św. Hermenegilda

Franciszek de Herrera młodszy, Apoteoza św. Hermenegilda (1654 r., w Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania)

Znane naszym Czytelnikom „Zeszyty z Cassiciacum” wydawane były od początku, czyli od maja 1979 r., przez Stowarzyszenie Św. Hermenegilda (Association Saint-Herménégilde). Stąd też już w pierwszym „Zeszycie” wspomniany jest ten wizygocki święty i omówiony pokrótce jego przykład, co pozwala zrozumieć, dlaczego akurat on został obrany na Patrona nowego wydawnictwa.

Redakcja „Myśli Katolickiej”

Święty Hermenegild, Męczennik, 13 kwietnia

Jest to święty kanonizowany za to, że odmówił – i to odmówił aż do męczeństwa – spożycia swej Paschy.

Syn króla hiszpańskich Wizygotów, Leowigilda, święty Hermenegild urodził się arianinem jak wszyscy jego pobratymcy. Ożeniono go w 579 r. z Ingondą, młodą Francuzką, potomkinią św. Klotyldy, córką Zygeberta, króla Franków z Austrazji i Brunhildy.

Pod wpływem Ingondy, Hermenegild wyparł się arianizmu. Nawrócił się i został ochrzczony przez swego mistrza i przyjaciela, św. Leandra, biskupa Sewilli. Szybko wszystkie nadzieje katolików spoczęły na młodym księciu dziedzicu. Jego ojciec Leowigild kazał go wtrącić do więzienia i w Wielką Noc zarządził, by ariański biskup przyniósł mu komunię.

Hermenegild z oburzeniem odrzucił tego heretyckiego biskupa. Został z tego powodu zabity (ścięty) 13 kwietnia 586 r.

Trzy lata później cała Hiszpania przylgnęła do WIARY RZYMSKIEJ. Widziano w tym owoc męczeństwa św. Hermenegilda, który z tego powodu nazwany jest „Chlodwigiem Hiszpanii”. Jego ciało spoczywa w Sewilli, której jest patronem.

Tak więc, wbrew bezwstydnie oportunistycznym doktrynom współczesnych powtarzaczy mitów, nie ma powodów, by z zamkniętymi oczyma akceptować jakąkolwiek mszę, jakąkolwiek komunię, jakiegokolwiek biskupa, pod pretekstem posłuszeństwa i obowiązku.

(Dzięki uprzejmości P. Jana Madirana, Red. Nacz. „Itinéraires”)

Tłumaczył z języka francuskiego E. Ostrzyhomski. Źródło: „Zeszyt z Cassiciacum” nr 1 z maja 1979 r., strona wewnętrzna przedniej okładki. Jak wiadomo, niedługo później P. Madiranowi się wszystko odmieniło (już publikacja pierwszego „Zeszytu z Cassiciacum” go mocno rozjuszyła). I wielu się odmieniło. Wielu z kolei, zwłaszcza w naszym narodzie, nie jest w stanie zrozumieć, że nie wolno przyjmować Komunii św. z rąk jakiegokolwiek duchownego, nawet ważnej, pod pretekstem konieczności spełnienia niedzielnego obowiązku czy posłuszeństwa. I tak stopniowo Polacy tracą wiarę, bo z tymi sakramentami idzie fałszywa nauka… Niech św. Hermenegild się wstawia za dzisiejszymi katolikami. Tu można zobaczyć współczesną figurkę św. Hermenegilda odmawiającego przyjęcie Komunii św. (ważnej!) od heretyckiego biskupa.

Tu można zostawić komentarz.

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s