W rocznicę śmierci JE ks. abpa Piotra Thuca

7 V 1981: sakra o. Guérard des Lauriers udzielona przez bpa Thuca

13 grudnia wspominamy 34. rocznicę śmierci arcybiskupa Piotra Marcina Ngo Dinh Thuca, postaci o wielkich zasługach dla uratowania Mszy świętej i zachowania niezreformowanych święceń kapłańskich i biskupich.

Piotr Thuc urodził się 6 października 1897 r. w wiosce położonej w środkowej części Wietnamu. Pochodził z rodziny arystokratycznej. Jego ojciec pełnił funkcję ministra, a jeden z pięciu braci został prezydentem Wietnamu Południowego. Wszyscy oni ponieśli wielkie ofiary w związku z przeciwstawianiem się rządom komunistycznym. Ngo Dinh Thuc opisał losy swojej rodziny w autobiografii, której tytuł stanowią słowa rozpoczynające psalm 88: „Misericordias Domini in Aeternum Cantabo” – „Zmiłowania Pańskie na wieki wyśpiewywać będę”.

Późniejszą postawę arcybiskupa Thuca łatwiej zrozumieć wiedząc, że dorastał w czasach pontyfikatu św. Piusa X i że urodził się w Wietnamie, w którym wiara przetrwała przez 200 lat pomimo braku kapłanów i sakramentów.

Już w bardzo młodym wieku rozpoznał swoje powołanie do kapłaństwa, czego konsekwencją było wstąpienie do Niższego Seminarium w wieku dwunastu lat. Poświęciwszy 8 lat na niezbędne przygotowania, rozpoczął studia w Wyższym Seminarium w Hue. Było to w roku 1917 r. 20 grudnia 1925 r. przyjął święcenia kapłańskie. Po otrzymaniu doktoratów z teologii, filozofii i prawa kanonicznego został wykładowcą akademickim. 8 stycznia 1938 r. został mianowany biskupem tytularnym Sajgonu, 15 marca tegoż roku legatem Piusa XI (przez co miał m.in. prawo udzielać sakry biskupom bez uprzedniego mandatu rzymskiego, o czym wspomina bp des Lauriers w wywiadzie z 1987 r.), a wkrótce później, 4 maja, przyjął sakrę biskupią.

W latach 50. otrzymał od Stolicy Apostolskiej zadanie, które w obliczu chciwości innych przedstawicieli Kościoła w Wietnamie wydawało się niemożliwym do spełnienia – założenie uniwersytetu. Zawierzenie go Panu Jezusowi i Najświętszej Maryi Pannie doprowadziło jednak dzieło wybudowania uczelni w Dalat do szczęśliwego końca.

Udział w obradach II Soboru Watykańskiego pozwolił mu uniknąć losu brata Ngo-dinh-Diema, który w wyniku inspirowanego przez amerykański wywiad zamachu stanu został pozbawiony władzy i zastrzelony. W tym samym czasie zginął także inny z braci – Ngo-dinh-Nhu. Duchową udrękę w jeszcze większym stopniu spotęgowała obecność zarażonych modernizmem księży i biskupów na Soborze, która skutkowała uchwalaniem kolejnych dokumentów przesiąkniętych tzw. nową teologią.

„Pontyfikat” Pawła VI zapoczątkował kolejne prześladowania wietnamskiego purpurata. Arcybiskup Thuc nie dostał zgody na powrót do swojego biskupstwa w Hue. Biskupem koadiutorem tej diecezji został mianowany Philippe Nguyen-Kim-Dien, który z czasem zaprzepaścił to, co zrobił dla Kościoła jego poprzednik. Imię założyciela uniwersytetu w Dalat nie zostało już odtąd ani razu wspomniane w czasie obchodzonych na nim uroczystości. Pozbawiony możliwości powrotu do ojczyzny, Piotr Marcin Ngo Dinh Thuc został pozostawiony samemu sobie, otrzymując jedynie godność biskupa tytularnego Bulla Regia w północnej Afryce.

W obliczu tych wydarzeń, Ekscelencja zaoferował swoją pomoc biskupowi Casamari, i został skierowany do malutkiej parafii, gdzie żył w gorszych warunkach niż prosty ksiądz. Niosąc mężnie krzyż zesłany mu przez Boga, swoją gorliwością w spełnianiu obowiązków pasterskich zyskał sobie miłość i szacunek ze strony wiernych.

7 maja 1981 r. udzielił sakry biskupiej o. Ludwikowi Michałowi Guérard des Lauriers, spowiednikowi Piusa XII, wykładowcy na Uniwersytecie Laterańskim, współautorowi opracowania dogmatu o NMP i twórcy Krótkiej Analizy Krytycznej NOM. W tym samym roku, 17 października, sakrę z jego rąk otrzymało dwóch meksykańskich duchownych: Mojżesz Carmona y Rivera oraz Adolf Zamora y Hernandez, bliscy współpracownicy ks. Saenza y Arriagi.

25 lutego 1982 roku, przebywając w Monachium, ogłosił deklarację, w której stwierdził wakat Stolicy Apostolskiej i potępił konkretne błędy głoszone przez okupujące ją modernistyczne władze. Ostatnie lata spędził w USA. Zmarł 13 grudnia 1984 r. w Carthage (stan Missouri), w klasztorze wietnamskiego Zgromadzenia Sióstr Matki Współodkupicielki.

Requiem aeternam dona ei Domine. Et lux perpetua luceat ei. Requiescat in pace. Amen.

Un zuavo pontificio

Tu można zostawić komentarz.

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s