W rocznicę śmierci JE ks. bpa Błażeja Kurza

Bp Kurz, ks. de Pauw i jedni z pierwszych tradycjonalistów w USA

Niemiec, bp Błażej Kurz jest jednym z pięciu biskupów, którzy uczynili coś konkretnego dla wiary katolickiej po Soborze Watykańskim II. Chronologicznie to on był pierwszy.

Redakcja „Myśli Katolickiej”

Bp Błażej Sigebald Kurz OFM (artykuł z grudnia 2014 roku, który pojawił się w Internecie po francusku)

13 grudnia wypada rocznica śmierci zmarłego w 1973 roku w Waldassen w Bawarii Palatyńskiej biskupa, antysoborowego i antymodernistycznego wyznawcy, jednego z najmniej znanych.

Wypada o nim nie zapomnieć, modlić się o jego duszę, Bogu dziękować za jego wysiłki w winnicy Pańskiej, również, i przede wszystkim we względu na nas, po jego powrocie do Europy.

Urodził się 3 lutego 1894 roku w Sontheim w Królestwie Wirtembergii, złożył śluby u franciszkanów w 1914 roku i został wyświęcony 21 grudnia 1919 roku przez kardynała Faulhabera. Przez cztery lata został w Norymberdze jako duszpasterz młodzieży.

W 1923 roku został wysłany do Chin, gdzie pozostał jako misjonarz do 1933 roku. Rozwinął tam wielką działalność jako budowniczy i organizator, nie poddając się zniechęceniu z powodu pozornego braku sukcesu misji. Musiał wrócić z powodów zdrowotnych.

Po wyzdrowieniu wyjechał na drugi koniec świata, gdy został prefektem apostolskim Mount Currie w Afryce Południowej, założonej w 1935 roku. Podnosząc tę prefekturę do rangi wikariatu apostolskiego (o nazwie Kokstad), 11 lipca 1939 roku, Papież Pius XII mianował go biskupem tytularnym Terenuthis (w Egipcie) i swym pierwszym wikariuszem apostolskim (Kokstad miał jeszcze zostać diecezją w 1951 roku).

Konsekrowany został na biskupa przez samego papieża 29 października 1939 roku.

Fałszywie oskarżony (przez współbrata, jak się później okazało) o to, że jest zwolennikiem narodowego socjalizmu został wtrącony do więzienia w południowoafrykańskim obozie koncentracyjnym. Pozostał w tym kraju do 1946 roku, gdy musiał zwolnić swoją stolicę na rzecz anglojęzycznego biskupa (w tym przypadku Irlandczyka, bpa McBride’a, formalnie mianowanego dopiero w 1949 roku). Epizod ten, niestety typowy, boleśnie go dotknął.

Bp Kurz wrócił do Chin w 1948 roku, [bowiem] Papież właśnie mianował go prefektem apostolskim Yung Chow (Hunan) 21 maja 1948 roku, ale na krótki czas, ponieważ wkrótce został wyrzucony przez komunistów. Był jego ostatnim prefektem, de iure, aż po swą śmierć w 1973 roku.

Najpierw udał się do Stanów Zjednoczonych, aby zająć się uciekinierami ze swego terytorium. Pozostał tam około 20 lat.

Bp Kurz i ks. de Pauw

W tym czasie wziął udział w czterech sesjach nieszczęsnego zebrania nazwanego przez swych zwolenników „Soborem Watykańskim II”, gdzie podobno pozostał raczej dyskretny. Ale, jak inni, wkrótce zdał sobie sprawę z nieszczęsnych konsekwencyj, które miały wyniknąć z Reformy modernistycznej. Będąc jeszcze w Stanach Zjednoczonych w Nowym Jorku brał udział w pioniersko antysoborowych działaniach flamandzkiego kapłana, ks. Gommara De Pauw’a, który założył tam, już w 1964 roku, Katolicki Ruch Tradycjonalistyczny. Podobnie jak on, absolutnie odrzucił zwłaszcza Novus Ordo Missae i nowe obrzędy soborowe, podobnie jak (później, w przeciwieństwie też do ks. De Pauw’a) również prawowitość ich promulgatora.

W 1969 roku bp Kurz powrócił do Niemiec, gdzie wkrótce zwrócili się do niego zmartwieni wierni oraz kapłani i seminarzyści.

Jego nieugięta postawa w wierze uzyskała wkrótce szerszy rozgłos i nie trzeba było długo czekać na skutki. Jako biskup franciszkański (niemogący objąć swej diecezji), miał nie tylko prawo wyboru klasztoru na swą emeryturę, ale ponadto wyboru ojca jako sekretarza i brata jako posługującego. Nic takiego nie zrobił. Nawet jeśli chodzi o wybór swego miejsca zamieszkania zadowolił się proszeniem o gościnę. Sześć razy prosił i sześć klasztorów, które prosił o miejsce i możliwość odprawiana Mszy odmówiły mu dostępu.

Wreszcie trochę zakłopotany bp Graber z Ratyzbony, chcąc nie chcąc, poprosił go o zapewnienie opieki duszpasterskiej w domu opieki, ale wrogość lokalnego kleru również i tę możliwość uniemożliwiła na dłuższą metę.

To zwykli wierni, później nazwani „tradycjonalistami”, umożliwili mu odprawianie Mszy i udzielanie sakramentów.

I tak, 2 listopada 1970 roku wyświęcił (inkardynując wcześniej w swej chińskiej diecezji, która istniała de iure) kleryka Feliksa Jekera, rzecz jasna w wielowiekowym rycie Kościoła łacińskiego. Urodzony w niemieckojęzycznej Szwajcarii 2 grudnia 1944 roku, Feliks Jeker studiował w seminarium diecezjalnym Lucerny oraz w Rzymie (doktorat na Angelicum), ale nie mógł ani nie chciał powierzyć się rękom, które stały się wątpliwe, żadnego biskupa wyświęcającego po 1968 roku. Ksiądz Jeker, formalnie zostawszy kapłanem prefektury Yung Chow, mógł posługiwać una cum omnibus orthodoxis i udzielać prawdziwych sakramentów w różnych kaplicach i oratoriach, semipublicznych i prywatnych, zwłaszcza w Szwajcarii, przez dwadzieścia lat swego życia kapłańskiego, aż do swej przedwczesnej śmierci 7 grudnia 1990 roku.

21 września 1973 roku, zaledwie kilka miesięcy przed swą śmiercią, wyświęcił jeszcze, również dla prefektury Yung Chow, i również w wielowiekowym rycie Kościoła łacińskiego, w małym, ukrytym kościele w Egg (kanton Zurychu), kleryka Guntera Storcka. W małym, ukrytym kościele, bowiem chciano uniknąć wyświęcenia tego znakomitego asystenta „konserwatywnego” profesora Leona Scheffczyka w Monachium pod złowieszczym okiem abpa Doepfnera, wówczas siejącego spustoszenie modernisty przypisanego do Monachium, po którym wkrótce przyszli inni.

Urodzony w 1938 roku w Borken w Westfalii, Gunter Storck najpierw ukończył studia filologii niemieckiej i klasycznej w Munster, Berlinie i Monachium. Aby odbyć studia teologiczne wstąpił do Borromaeum w Munster w 1962 roku, które kontynuował w Monachium od 1967 roku u profesora Scheffczyka (jego promotora pracy doktorskiej, obrona nastąpiła w 1976 roku). Ale nie trzeba było długo czekać na skutki Soboru Watykańskiego II.

Po śmierci bpa Kurza, inni kandydaci do kapłaństwa posiadający inną wizję eklezjologiczną, niż FSSPX, nie mieli już biskupa w Niemczech. Aby zaradzić temu, przynajmniej jeśli chodzi o wykształcenie, ksiądz Storck założył w 1980 roku Seminarium Przenajdroższej Krwi (ostatecznie w Monachium), gdzie nauczał (wraz z innymi). Aby móc wyświęcać i dalej zapewniać prawdziwe sakramenty oraz odprawianie oblatio munda, bp Guerard des Lauriers (z linii Thuca) udzielił mu sakry biskupiej w Etiolles 30 kwietnia, 1984 roku.

Czterech kapłanów, wszyscy prowadzący dziś apostolat, zostali wykształceni oraz wyświęceni przez niego, przed jego śmiercią, również przedwczesną, z powodu wylewu 23 kwietnia 1993 roku[1].

Są oni pewnego rodzaju wnukami bpa Kurza.

*

Wielkiej i niezachwianej wiary oraz wyjątkowej pobożności, zwłaszcza maryjnej, bp Kurz miał porywającą osobowość, prawdziwie misyjną, był „gigantem”, nie tylko fizycznie. Sprawował ofiarę, gesty i słowa, z najwyższym szacunkiem dla najmniejszej rubryki oraz z hieratyczną godnością, której nie zapomną nigdy ci, którzy go widzieli. Zawsze przy sobie nosił święte oleje, rytuał rzymski i stułę, a zdarzyło mu się nawrócić kogoś, podczas przypadkowej rozmowy, i go wyspowiadać od razu, siedząc na miejskiej ławce.

Trudy jego misyjnego życia w Chinach i Afryce, a widać w nich działanie Opatrzności, musiały przygotować go na najtrudniejszą próbę, którą była ta z jego ostatnich lat, redux in patria [łac. „wróciwszy do ojczyzny” – przyp. PA], ale to nie jego wina, że miał powiedzieć (co zrobił, według kilku świadków): „Ich schäme mich, ein Franziskaner zu sein” (Wstydzę się być franciszkaninem).

Uczcił ducha świętego Franciszka, tego prawdziwego.

R.I.P.

Z języka francuskiego tłumaczył Pelagiusz z Asturii. Źródło: wpis Lycobatesa na Le forum catholique. Artykuł pierwotnie pojawił się na stronie TradiNews. Tekst pierwotnie pojawił się na blogu Pelagiusza z Asturii. Przypis „Myśli Katolickiej”:

[1] Krótka notka biograficzna bpa Storcka.

Tu można zostawić komentarz.

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s