Ks. Belmont o Niepokalanym Poczęciu

Łukasz Mombello, Niepokalana i Bóg Ojciec (ok. 1560–1580, w zbiorach Pinakoteki Tosio Martinengo, Brescia, Włochy)

Poniższy tekst nie jest łatwy, ale z przynajmniej niektórych myśli w nim zawartych skorzystać może każdy katolik czczący Dziewicę Niepokalaną tak, jak ona chce być czczona. Przypomina też pewne bardzo ważne prawdy, jak to, że to Magisterium Kościoła jest pierwszą zasadą i pierwszym punktem wyjścia w rozumowaniu katolika, a nie objawienia prywatne, czy, jeszcze gorzej, różne fantasmagorie ludzkie.

Redakcja „Myśli Katolickiej”

Niepokalane Poczęcie porządku Najświętszej Maryi Panny

Zdefiniowanie dogmatu i dane wiary

Papież Pius IX, bullą Ineffabilis Deus z 8 grudnia 1854 r., uroczyście zdefiniował Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny, tj. nieomylnie oświadczył, że prawda ta należy do depozytu wiary:

Zanieśliśmy przeto nieustanne modły i posty prywatnie i publicznie wraz z całym Kościołem do Ojca Niebieskiego przez Syna Jego, aby mocą Ducha Świętego, umysłem naszym raczył kierować i utwierdzać. A tak wezwawszy pomocy całego dworu niebieskiego i z westchnieniem przywoławszy Ducha Świętego za Jego natchnieniem ku chwale świętej i nierozdzielnej Trójcy, ku czci i sławie Bogurodzicy Dziewicy, dla podniesienia wiary katolickiej i dla wzrostu religii chrześcijańskiej powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszą oświadczamy, stanowimy i wyrokujemy, że od Boga jest objawiona, a przeto przez wszystkich wiernych mocno i stale ma być wiarą wyznawana nauka, według której Najświętsza Dziewica Maryja w pierwszej chwili swego Poczęcia za szczególniejszą łaską i przywilejem Boga Wszechmogącego, przez wzgląd na przyszłe zasługi Jezusa Chrystusa Zbawiciela rodzaju ludzkiego zachowana była wolną od wszelkiej zmazy pierworodnej winy. Z tego powodu jeśliby ktoś inaczej, Boże uchowaj, miał sądzić, niż My o tym zawyrokowaliśmy, niechże pozna i na przyszłość o tym wie, że sam na siebie wydał wyrok potępienia, że stał się rozbitkiem w sprawach wiary i odpadł od jedności z Kościołem, a nadto przez sam ten fakt ściągnął na siebie kary prawem przewidziane, jeżeli błędną swoją myśl przekazuje innym w słowie, piśmie albo jakimś innym sposobem to uzewnętrznia.

Objawienie w Lourdes

Niecałe cztery lata później, między 11 lutego a 16 lipca 1858 r. Matka Boża objawiła się osiemnaście razy św. Bernadecie, w grocie w Lourdes. 25 marca świętej, która zapytała Ją o Jej imię, Maryja Panna odpowiedziała: „Jestem Niepokalanym Poczęciem”.

Niekiedy słyszy się, że Matka Boża pojawiła się w Lourdes aby potwierdzić papieską definicję. Jest to błąd, który, jak wszystkie błędy w tej dziedzinie, jest obraźliwy dla dzieła Bożego.

Czy nie obraża Kościoła twierdzenie, że jego nieomylne słowo mogłoby być potwierdzone, czyli twierdzenie, że publiczne Objawienie – którego jest depozytariuszem i ostoją – mogłoby w ten sposób posiadać nowy autorytet i nową moc w objawieniu prywatnym.

Czy nie obraża Najświętszej Maryi Panny sprowadzenie Jej do roli podrzędnej (subalterne). Gdyby nawet tak było, tzn. gdyby Matka Boża chciała potwierdzić dogmat, nie powiedziałaby: „Jestem Niepokalanym Poczęciem”, ale „Jestem Niepokalanie Poczęta”.

Sposób, w jaki Matka Boża się wyraziła musi stanowić pokarm dla naszych rozważań i przypominać nam to opatrznościowe usposobienie, o którym wypowiedział się o. M. L. Guérard des Lauriers: „Depozyt wiary powierzony jest Kościołowi w swych sformułowaniach, powierzony jest Najświętszej Dziewicy w swym świetle”. Przedmiotowi wiary określonemu przez Kościół i w akcie wiary dokonanemu przez wiernego Najświętsza Maryja Panna przynosi światło wewnętrzne, które wprowadza duszę w tajemnicę jej boskiego wybraństwa.

Porządek Najświętszej Maryi Panny

W Lourdes Matka Boża podkreśliła swe wybitne i wyjątkowe miejsce w dziele Bożym. Najświętsza Dziewica jest naprawdę Matką Boga, ponieważ jest dziewiczo i naprawdę Matką Syna, Który jest naprawdę Bogiem, Jezusa Chrystusa. To boskie Macierzyństwo jest podstawą wszystkich przywilejów, kluczem jej doskonałości:

„Matko Boga! Cóż za niewymowny tytuł! Łaska boskiego Macierzyństwa jest kluczem, który otwiera przed słabymi badaniami ludzkimi niewypowiedziane bogactwa duszy Maryi” (Pius XII, przesłanie radiowe z 19 czerwca 1947 r. do Kongresu Maryjnego w Kanadzie).

Predestynowana do tego, by być Matką Syna Bożego, Najświętsza Dziewica jest pierwsza w porządku stworzonym: jest stworzeniem doskonałym, stworzeniem, w którym Bóg zjednoczył i skupił całą doskonałość, którą chciał nadać swemu dziełu: jest Ona w boskiej myśli odwiecznie zupełnie czysta, zawsze Dziewica. Matka Boża jest tym stworzeniem, które doskonale urzeczywistnia ratio creationis: nie mogła być czystsza, to w odniesieniu do niej wszystko inne zostało stworzone: „Gdy gotował niebiosa, byłam przy tym; […] kiedy zawieszał fundamenty ziemi, z nim byłam wszystko urządzając”[1] (Przyp VIII, 27-30).

Porządek łaski, do którego zostaliśmy podniesieni przez Chrzest jest porządkiem życia boskiego „uczestniczonego” (la vie divine participée). To uczestnictwo urzeczywistnia się tu na ziemi poprzez łaskę, a w niebie poprzez Chwałę. Z powodu swego boskiego Macierzyństwa Najświętsza Dziewica należy do porządku wyższego: porządku hipostatycznego, w którym Bóg, w swym Słowie, osobiście przyłącza do siebie ludzką naturę i w ten sposób, za pośrednictwem Odkupienia, odnawia w obfitości porządek natury przewrócony i zraniony samym grzechem.

Z powodu swego boskiego Macierzyństwa Najświętsza Dziewica jest Współodkupicielką. My możemy zjednoczyć się z ofiarą Krzyżową tylko poprzez zastosowanie [jej owoców], które się do nas odnosi (jest to racja bytu Najświętszej Ofiary Mszy). Z kolei Matka Boża czynnie złożyła jedyną Ofiarę, jednocząc się z nią w sposób wznoszący (ascendante), w samej ofierze.

Istnieje ona w całkowitym odniesieniu do swego Syna, który jest Jej całą racją bytu; w boskim dekrecie, który stał za odkupieńczym Wcieleniem, stanowi Ona z Nim jedno. Ponieważ Pan Jezus jest czymś z Niej, Ona ma szczególny tytuł do składania ofiary. Ofiarując Jezusa Chrystusa, który sam się składa w ofierze, Najświętsza Dziewica jest, przez Niego i w Nim, Współodkupicielką.

Z powodu tego Współodkupienia, a więc i Jej boskiego Macierzyństwa, Najświętsza Dziewica jest Niepokalana. Została odkupiona w sposób cudowny, nie tylko ponieważ została odkupiona przez antycypację, z powodu przyszłych zasług Jezusa Chrystusa, ale także ponieważ jest odkupiona jako zjednoczona z Chrystusem odkupiającym, w samym akcie odkupienia: w Ofierze Krzyżowej. Składając rzeczywiście ofiarę Bogu miłą z prawa (en droit) (ofiarę Swego Syna), Matka Boża jest bezwzględnie wolna od tego, co zniszczyło w człowieku możliwość składania ofiary Bogu miłej z prawa (en droit): od grzechu pierworodnego.

Matka Boża jest Niepokalaną: nie tylko nigdy nie była zbrudzona grzechem pierworodnym, ani nie popełniła najmniejszego grzechu osobistego, ale jeszcze bardziej jest Ona, w obliczu Boga, antygrzechem. Oto, co sama wyraziła stwierdzając: Jestem Niepokalanym Poczęciem. Jest Tą, która miażdży głowę węża i nie jest przezeń dotknięta; jest Tą, w której Odkupiciel obiecany został grzesznej ludzkości; w boskiej myśli jest ona przeciwieństwem grzechu: Całą Piękną[2].

Ukoronowaniem przywilejów Matki Bożej jest Jej Wniebowzięcie: na koniec swego ziemskiego życia została wzięta razem z ciałem i duszą do Chwały niebieskiej, nie poznawszy grobowego zepsucia. Tam, ukoronowana jako Królowa Aniołów i świętych, ustanowiona została Pośredniczką wszystkich łask: w Chwale zachowuje swe macierzyńskie prerogatywy.

Uwaga dodatkowa

W Bożym dziele na ziemi są trzy porządki:

– porządek przyrodzony, w którym Bóg przekazuje swym stworzeniom byt i w którym jest prawem odwiecznym i celem całego wszechświata;

– porządek łaski, w którym Bóg przekazuje stworzeniu duchowemu swe wewnętrzne życie (sa vie intime) i umożliwia mu uczestnictwo w swej własnej naturze; i tak z natury człowiek stworzony jest dla Boga, a przez łaskę stworzony jest dla intymności z Bogiem;

– porządek hipostatyczny, w którym Słowo Boże osobiście zjednoczyło się z ludzką naturą, w łonie Najświętszej Dziewicy Mary i pod ochroną św. Józefa.

Porządek nadprzyrodzony ustanowiony jest przez zjednoczenie porządku łaski z porządkiem hipostatycznym.

Przez porządek hipostatyczny, przez Odkupienie, które jest jego szczytem i racją bytu, porządek łaski jest odnowiony a porządek przyrodzony uzdrowiony.

Św. Józef został postawiony nad wszystkimi innymi świętymi, ponieważ również należy do Porządku hipostatycznego: wziął czynny udział we Wcieleniu i w Odkupieniu. Przez swe dziewicze macierzyństwo Matka Boża wprowadziła Syna Bożego w ludzką naturę; z racji charakteru Małżonka Dziewicy Maryi, św. Józef wprowadził Syna Bożego w społeczność ludzką: dał mu rodzinę i imię (z tego właśnie powodu w Ewangelii genealogie Jezusa Chrystusa prowadzą przez św. Józefa). Jako dziewiczy i karmiący ojciec, św. Józef odgrywał wobec Syna Bożego rolę Ojca niebieskiego; Bóg Ojciec stworzył dla niego duszę ojcowską godną piastowania tej roli i na ziemi nigdy nie było takiego ojca, jak św. Józef. Skoro Matka Boża jest Tą, która złożyła – w sposób przyporządkowany, ale całkowicie rzeczywisty (de façon subordonnée mais tout à fait réelle) – Ofiarę odkupieńczą, św. Józef jest tym, który karmił i kierował wzrostem Hostii.

Wspomnienie

Pierwsza publikacja tego studium w grudniu 1987 r., w formie w istocie identycznej, sprowadziła na nas poruszający zaszczyt otrzymania jednego z ostatnich, jeśli nie ostatniego listu napisanego przez W.O. Guérard des Lauriers(kilka dni później przyjęto go do szpitala, który opuścił już po to, aby pojawić się przed Odwieczną Prawdą):

+ Ave Maria + M.L. Guérard des Lauriers OP, św. Piotra Chryzologa, 4 XII 1987 Inviolata

Zamazania są spowodowane moim stanem wielkiego zmęczenia. PRZEPRASZAM Zasypiam pisząc.

Ks. Hervé Belmont

Drogi Księże,

Bardzo serdecznie dziękuję Księdzu za … [dalsza część tłumaczenia listu pojawi się na dniach.]

Tłumaczył z języka francuskiego E.O. Źródło: „Quicumque” (blog ks. Belmont). Bullę Ineffabilis Deus można przeczytać tutaj. Przypisy tłumacza:
[1] Interpunkcja w tekście Wujka (wydanie Biblii z 1962 r.) nieco odbiega od francuskiego tekstu, którzy przytacza ks. Belmont. Zastosowano tu interpunkcję z tekstu francuskiego.
[2] W oryg.: la toute Belle, po łac. tota pulchra. Chodzi mianowicie o Pieśń IV, 7: „Wszystka jesteś piękna, przyjaciółko moja, i nie ma w tobie zmazy”, które to jest jednym z miejsc w Starym Testamecie, gdzie znajduje się zapowiedź Niepokalanego Poczęcia.

Tu można zostawić komentarz.

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s