Abp Lefebvre a jedność katolików wiernych tradycji

„Pozostając do całkowitej dyspozycji Jego Świątobliwości, proszę o przyjęcie mojego głębokiego i synowskiego szacunku w Jezusie i Maryi” (abp Lefebvre do Wojtyły w grudniu 1978 r.)

Wbrew temu, co głosi „monopol tradycji”, czyli FSSPX, ani abp Lefebvre nie przyczynił się do powstania katolickiego oporu wobec Soboru Watykańskiego II, bowiem w pierwszych latach po soborze publicznie nic nie robił[1], ani to nie sedewakantyści rozbili jedność obozu tradycjonalistów sprzeciwiających się soborowej rewolucji. Uczynił to abp Lefebvre, zwiedziony „greckimi darami” modernistów, którzy raz po raz obiecywali jakieś ustępstwa. Do dziś ich metoda nie uległa zmianie i nadal nabierają naiwnych i powierzchownych na motu propria i inne „kroki w kierunku tradycji”.

W rocznicę wyboru Wojtyły, tego, któremu udało się ugrać z założycielem Ecône to, co nie udało się Montiniemu, wspominamy ten ważny epizod z historii oporu wobec neomodernistycznej rewolucji soborowej. Poznanie tej historii jest bardzo pomocne w przyjęciu właściwego stanowiska podczas obecnego kryzysu w Kościele. Czytaj dalej

Zarządzanie opozycją (raz jeszcze o metodzie modernistów dziś)

Najgorsi wrogowie Kościoła, czyli moderniści, za granicą działają tak samo, jak u nas, głównie opierając się na naiwności „tradycjonalistów” i „konserwatystów” pełnych dobrej woli, otwartości, ustępliwości, zrozumienia, łagodności i tolerancji. Trzeba koniecznie znać ich metodę opisaną już w Pascendi Dominici gregis. Polega ona na infiltracji i dwulicowości. Czytaj dalej

Przyczynek do „kanonizacji” Pawła VI

„Święty” Robespierre modernistycznej rewolucji

Ponad cztery lata po „kanonizacji” Jana XXIII i Jana Pawła II, dwóch filarów rewolucji modernistycznej w Kościele, nadszedł czas na kolejny akt teatralny w postaci „wyniesienia na ołtarze” Pawła VI. Warto przypomnieć w tym miejscu słowa JE biskupa Donalda Sanborna, który nazwał wydarzenie sprzed czterech laty „kanonizacją II Soboru Watykańskiego”. Jest to w istocie kolejny krok zmierzający do ubrania sprotestantyzowanej religii w szaty świętości, zgodnie z metodą modernistów. Czytaj dalej

W rocznicę śmierci o. Noëla Barbary

Przypominanie o prawdach wiary, zwłaszcza tych, które są dziś zapomniane lub spychane w zapomnienie, jest konieczne, lecz często niestety nie wystarczy. Verba docent, exempla trahunt, słowa pouczają, lecz przykłady pociągają, dlatego na łamach „Myśli” obok doktryny i tłumaczenia, jak zgodnie z nią żyć, przedstawiamy postacie zasłużone dla katolickiego oporu wobec soborowego modernizmu, zwłaszcza kapłanów, którzy wzorem Chrystusa Najwyższego Kapłana za nic sobie mieli błędne opinie większości, za nic względy czysto ludzkie i mężnie stąpali iście krzyżową drogą, wierni prawdziwej Mszy i doktrynie katolickiej, w pocie czoła ucząc katechizmu, głosząc wykłady i rekolekcje, jeżdżąc z ważnymi sakramentami do wiernych katolików. Są to przykłady prawdziwie apostolskiego męstwa zwłaszcza dla różnych miękkich „wojowników z herezjami”, których bój sprowadza się do odprawiania Mszy tradycyjnej (przy jednoczesnym zaniedbaniu problemu ważności własnych święceń) i trwania wygodnie gdzieś na pograniczu „tradycji” i nowej religii modernistycznej. Czytaj dalej

Bp Sanborn o zmianie dokonanej przez Bergoglio w sprawie kary śmierci

Niedawno temu moderniści okupujący Watykan znowu podjęli próbę zmiany jakiegoś punktu doktryny katolickiej na podstawie zasad soborowych. W tym przypadku chodziło o dotyczące kary śmierci nauczanie Kościoła oparte na Objawieniu Bożym i sprzeczny z nim pogląd modernistów oparty na fałszywie pojmowanej godności człowieka, sprzeciwiającej się m.in. tak podstawowej cnocie, jak sprawiedliwość.

Na łamach naszej strony przedstawialiśmy już historyczne świadectwo z pierwotnej „Myśli Katolickiej”, bowiem pomysły zniesienia kary śmierci nie są nowe. Pojawiło się też tłumaczenie kazania ks. Franciszka Ricossy. Tym razem oddajemy głos JE biskupowi Donaldowi Sanbornowi. Czytaj dalej

Królowanie Chrystusa, królowanie Kościoła i Różaniec (na marginesie encykliki Supremi apostolatus officio)

Wawrzyniec (Lorenzo) Lotto, Matka Boża Różańcowa (ołtarz główny kościoła dominikańskiego w Cingoli, rok 1539)

Jak zauważa ks. prał. Robert Mader, w Quas primas Papież Pius XI nie tylko przypomniał o królewskim panowaniu Chrystusa na ziemi. Potwierdził jednocześnie królowanie nad światem Kościoła i Papieża[1]. Wszystkie trzy: królewskość Chrystusa, królewskość Kościoła i królewskość Papieża stanowią jedno[2]. Czytaj dalej