Juliusz hr. Ostrowski o tym, jak katolicy szkodzą sprawie Kościoła (cz. III)

Część I artykułu.

Część II artykułu.

MK header

„Christus voluit omnes ab errore revocare et maluit mori, quam tacere”[i]

Jak katolicy szkodzą sprawie Kościoła. (ciąg dalszy)

W katechizmie Syllabusa Piusa IX, wydanym przez Związek Katolicki, czytamy:

„Co to jest liberalizm? – Liberalizm nowożytny jest sektą, która ducha współczesnego pragnie pogodzić z duchem Kościoła.

Cóż to jest duch nowożytny? – Jest to duch zupełnego lub częściowego wyzwolenia się z pod wpływu Kościoła. Czytaj dalej

Przemówienie Piusa XII z okazji kanonizacji św. Piusa X

Ojciec święty Pius XII podczas ceremonii kanonizacji św. Piusa X 29 V 1954 r.

Dzisiaj przypada 64. rocznica kanonizacji Piusa X, wzoru kapłaństwa i gorliwości w obronie wiary przed wrogami zewnętrznymi i wewnętrznymi Kościoła. Z tej okazji przedstawiamy Czytelnikom przemówienie, które wygłosił Pius XII podczas ceremonii wyniesienia na ołtarze swojego świętego poprzednika.

Papież przypomina w nim o drodze, jaką Pius X kroczył na wyżyny świętości, podkreślając przy tym trzy główne aspekty jego pontyfikatu. Pierwszym z nich było pragnienie odnowienia wszystkiego w Chrystusie, będące owocem miłości dla pogrążającej się coraz bardziej w błędach ludzkości. Drugi z nich stanowiła walka o integralność wiary i uchronienie jej przed wpływami modernizmu, która swój najwymowniejszy wyraz znalazła w encyklice Pascendi Dominici gregis. Warto przyjrzeć się także kolejnemu z dowodów na nieustępliwość świętego Papieża wobec niszczycielskiej działalności modernistów, jakim było poparcie dla katolików integralnych udzielone im w alokucji, którą wygłosił na ostatnim konsystorzu kardynalskim przed swoją śmiercią, nazywanej także jego duchowym testamentem. Trzecim z wielkich dzieł cechujących jego pontyfikat była wreszcie odnowa kultu eucharystycznego. Czytaj dalej

Natura teologii i „tradycjonalizm teologiczny”

Mikołaj Antoine, Św. Tomasz Akwinata, Źródło mądrości (ok. 1648 r., Paryż, katedra Notre-Dame)

Temat ten jest bardzo ważki, dotyczy wręcz samej natury teologii. Omawia ją św. Tomasz z Akwinu w swej Sumie teologicznej, na samym początku części I, w kwestii I. Sacra doctrina (święta doktryna, czyli teologia) jest jedną nauką, nie wieloma (art. 3), w przeciwieństwie do filozofii, gdzie w sensie ścisłym mamy do czynienia z wielością nauk (kosmologia jako nauka o bycie ruchomym, psychologia jako nauka o duszy, metafizyka jako nauka o bycie jako bycie, filozofia praktyczna, etc.). Teologia jest zarówno praktyczna, jak i spekulatywna, ale bardziej spekulatywna niż praktyczna, bowiem przede wszystkim omawia rzeczy Boże (principalius agit de rebus divinis), a dopiero drugorzędnie czyny ludzkie (quam de actibus humanis), dzięki którym człowiek dochodzi do doskonałego poznania Boga, na czym polega wieczna szczęśliwość (art. 4). Termin „spekulatywny” jest przeciwieństwem „praktycznego”. Święta doktryna jest spekulatywna, to znaczy badająca, jak jest, patrząca (speculor po łacinie to patrzyć) na Boga, który jest przedmiotem teologii i na wszystko inne, o ile odnosi się do Boga (sub ratione Dei; secundum ordinem ad Deum) (art. 7). Jest też praktyczna, choć w drugiej kolejności, to znaczy dotycząca czynów ludzkich prowadzących do poznania Boga. Czytaj dalej

Komunikat Stowarzyszenia im. Ks. Goliana ws. ks. Rafała Trytka

Zasadą naczelną Stowarzyszenia im. Ks. Zygmunta Goliana jest patrzenie na wszystko, na całą rzeczywistość, przez pryzmat katolicki, integralnie katolicki, bez żadnej domieszki naturalizmu, liberalizmu, progresizmu, modernizmu i innych błędów zakażających działalność tak wielu katolików od dekad (cf. informacja o SKG).

Czynić to pragnie biorąc sobie za wzór myśl i działalność katolików integralnych z czasów pontyfikatów Piusa  IX, Leona XIII i św. Piusa X oraz tych, którzy podjęli bezkompromisową walkę z soborowym neomodernizmem i innymi nowoczesnymi błędami.

A ponieważ naszą wiarę integralnie wyznawaną uważamy za największe nasze dobro, chcemy ją szerzyć wśród ludzi dobrej woli, naszych bliźnich. Wymaga to nie tylko głoszenia prawdy, ale też i przestrzegania przed błędem i postępowaniem niezgodnym z duchem katolickim i kościelnym.

Czytaj dalej

Nowa „msza” „bękartem”, czyli czy Paweł VI „nielegalnie promulgował” Novus Ordo Missae

Bugnini, architekt Novus Ordo Missae z Montinim, który usilnie pragnął jego wdrożenia

Wielu katolików jeszcze przed Soborem Watykańskim II, zwłaszcza w Kurii Rzymskiej[i], odczuło nowy powiew w Kościele, którego rzeczywistym sprawcą był Jan XXIII, wielki otwieracz okien (ipse dixit). Jednakże „ruch tradycjonalistyczny” skierowany przeciwko tym nowinkom modernistycznym ukształtował się na dobre jako wyraz sprzeciwu wobec nowej „mszy”, którą Paweł VI ogłosił 3 kwietnia 1969 r. i faktycznie narzucił światu katolickiemu od pierwszej niedzieli Adwentu tego samego roku. Sprzeciw ten opierał się nie tyle na „przywiązaniu” do starszych obrzędów czy zwyczajów, ale na teologicznych przesłankach, które swój precyzyjny i publiczny wyraz otrzymały w Krótkiej analizie krytycznej Novus Ordo Missae. Nowa „msza” niezgodna jest z teologią katolicką i dlatego nie tylko do zachowania starej, ale też i do zniesienia nowej wzywał ten tekst teologiczny opracowany w głównej mierze przez dominikańskiego teologa wykładającego wówczas na Lateranie, o. Michała Ludwika Guérard des Lauriers. Czytaj dalej

Sprostowanie kilku błędnych pojęć o tezie z Cassiciacum

Jako że majowa „Myśl Katolicka” skupia się na wyjaśnieniu tezy z Cassiciacum, rozwiązania kwestii autorytetu w Kościele w dobie obecnej (które jest stanowiskiem redakcji strony i Stowarzyszenia im. Ks. Goliana), skorzystam z okazji, by sprostować błędne pojęcia o tej tezie, na które w ostatnich dniach zwrócono moją uwagę.

Chodzi tu mianowicie o dwa opisujące tezę bardzo skrótowo teksty różnych autorów, przyjmujących zupełnie różne stanowiska. Pierwszym jest młody Erazm tradycjonalizmu polskiego, chcący „zebrać pod namiotem wiary katolickiej” różne przeciwstawne sobie i niedające się pogodzić stanowiska[i], drugim zaś P. Jazłowski, redaktor naczelny „Katolika” i szef Ruchu Christus Rex, od kilku lat przyjmujący tezę z Cassiciacum i znany naszym Czytelnikom jeden z bohaterów naszego kwietniowego komunikatu.

Ponieważ oba teksty są naprawdę krótkie, przytaczam je w całości, aby następnie przeanalizować je jeden po drugim. Czytaj dalej

„Wierzę w Ducha Świętego” (J. Zamoyska)

Gołębica przedstawiająca Ducha Świętego (witraż w Bazylice św. Piotra na Watykanie)

Z okazji jednego z najważniejszych świąt kościelnych jako lekturę proponujemy naszym Czytelnikom rozdział na temat ósmego artykułu Credo, o Duchu Świętym, wzięty z doskonałej książki generałowej Jadwigi Zamoyskiej O wychowaniu.

Słowa o Trzeciej Osobie Trójcy Świętej zostały skreślone przez Autorkę by uwrażliwić wychowawców na znaczenie, zaniedbanej wówczas, a także i dziś, nauki o Duchu Świętym i Jego darów w wychowaniu młodych pokoleń. Jednakże tekst dotyczy nie tylko rodziców i nauczycieli, ale wszystkich, bowiem jako dorośli jesteśmy zobowiązani do wychowywania samych siebie, między innymi przez rozwijanie darów Ducha Świętego, by nasze dusze stały się doskonałymi świątyniami Boga. To do Boskiego Pocieszyciela mamy się udawać po światło, otuchę i siłę w każdej sytuacji życiowej, zwłaszcza wobec najcięższych utrapień, siłę zdolną podźwignąć nie tylko jednostki, ale także społeczeństwa i narody. Wymaga to pracy, wiele wysiłku, ale jak mówi święty mąż Boży, „bojowaniem jest żywot człowieczy na ziemi” (Job VII, 1). Czytaj dalej