Instytut Matki Dobrej Rady (Istituto Mater Boni Consilii)

Święto Matki Dobrej Rady jest świętem patronalnym założonego w 1985 r. we Włoszech Instytutu Matki Dobrej Rady (wł. Istituto Mater Boni Consilii, stąd powszechnie stosowany skrót: IMBC). Instytut powstał, gdy z Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X odeszło czterech kapłanów, którzy z powodów doktrynalnych (a nie po prostu dyscyplinarnych) nie mogli dalej kontynuować posługi w zgromadzeniu arcybiskupa Lefebvre’a. Za niezgodne z nauczaniem Kościoła uznali planowane konsekracje biskupie, których udzielić miał abp Lefebvre wbrew woli i wręcz formalnemu zakazowi tego, którego sam uważał za Głowę Kościoła. Coś zgoła schizmatyckiego (jak przyznał sam abp Lefebvre jeszcze rok przed sakrą z 1988) i niespotykanego w historii Kościoła.

Po odejściu kapłani ci podjęli się pogłębionego studium teologii, aby lepiej zrozumieć, na czym w istocie polega obecna sytuacja autorytetu w Kościele. Następnego roku, w święto Matki Bożej od Wykupu Niewolników (24 IX 1986 r.) dwóch członków założycieli spotkało się z biskupem Michałem Ludwikiem Guérard des Lauriers OP, który opracował stanowisko teologiczne zwane tezą z Cassiciacum. Wskutek spotkań z dominikańskim teologiem oraz czołową postacią antysoborowego ruchu katolickiego Instytut również przyjął tezę jako teologiczne wyjaśnienie problemu autorytetu w Kościele po Soborze Watykańskim II a jego członkowie założyciele publicznie wyparli się błędów szerzonych, gdy byli jeszcze członkami FSSPX (tłumaczenie polskie „ammenda pubblica”). O ich stanowisku teologicznym traktują trzy z podstawowych tekstów na stronie „Myśli Katolickiej”, bowiem i Stowarzyszenie im. Ks. Goliana przyjmuje to stanowisko. Na łamach naszej strony internetowej pojawiać się będą informacje o ważniejszych wydarzeniach z życia Instytutu oraz tłumaczenia komunikatów Instytutu i artykułów z pisma „Sodalitium”.

O samej naturze i celach IMBC, jego stosunku do Kościoła i kryzysu soborowego oraz dziełach można przeczytać w poniższym artykule.

Redakcja „Myśli Katolickiej”

W grudniu 1985 roku czterech włoskich kapłanów, należących dotychczas do Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X, wystąpiło ze zgromadzenia arcybiskupa Marceliego Lefebvre’a i założyło w Turynie Instytut Matki Dobrej Rady.

Natura Instytutu

Instytut nie jest zakonem, lecz, zgodnie z kanonem 707 kodeksu prawa kanonicznego (piuso-benedyktowskiego), stowarzyszeniem lub sodalicją wiernych założonym w tym celu, aby łatwiej wykonywać dzieła kultu, miłości i pobożności, które zawsze były zatwierdzone przez Kościół. Jest więc otwarty na wiernych obu płci, duchownych i świeckich.

Cel Instytutu

Poprzez odprawianie Najświętszej Ofiary Mszy, kapłani Instytutu pragną oddawać Bogu należną Mu chwałę; dalej, dla wszystkich swych członków Instytut zamierza stanowić, w tych czasach dezorientacji, narzędzie wytrwania w całkowitej wierności depozytowi wiary objawionej przez Boga i przedstawianej przez nieomylne nauczanie Kościoła katolickiego. Inne cele Instytutu to: rozpowszechnianie nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, szczególnie pod wezwanie Matki Dobrej Rady, szerzenie zdrowej doktryny, ze szczególną uwagą dla współczesnych problemów teologicznych i wynikająca zeń walka z herezjami przeciwnymi wierze katolickiej, formacja intelektualna, duchowa i dyscyplinarna duchowieństwa, praktyka dzieł miłosierdzia duchowego i cielesnego. Duch Instytutu zawiera się w jego zawołaniu: Chwała Bogu, wierność Kościołowi, świetość dla nas, miłość dla bliźniego.

Instytut i Kościół

Wszyscy członkowie Instytutu są i chcą pozostać wiernymi i posłusznymi synami Kościoła świętego, katolickiego, apostolskiego i rzymskiego, założonego przez Jezusa Chrystusa ze świętym Piotrem i jego prawowitymi następcami, rzymskimi biskupami, jako widzialną głową. Obecnie Instytut nie został jeszcze kanonicznie zatwierdzony i erygowany przez władze kościelne z powodu obecnej sytuacji władzy Kościoła po Soborze Watykańskim II. Wszyscy jego członkowie, jednakże, z góry podporządkowują się wszelkiej decyzji prawowitej władzy Kościoła nad nimi i ich sodalicją.

Instytut i kryzys otwarty przez Sobór Watykański II

Wszyscy, niestety, stwierdzają, jak to Kościół przechodzi jedną z tych przepowiedzianych przez Pana Jezusa burz, być może najgorszą w całej swej wielowiekowej historii. Dla Instytutu źródło tego kryzysu tkwi w Soborze Watykańskim II. Nauczanie Soboru Watykańskiego II o kolegialności biskupiej, o wolności religijnej, o ekumeniźmie i przynależności niekatolików do Ciała Mistycznego Chrystusa, o niechrześcijańskich religiach, a w szczególności o judaiźmie, o relacjach między Kościołem a światem współczesnym, etc., jest w sprzeczności z nauczaniem Kościoła, wielu Papieży i wielu Soborów Ekumenicznych. Reformy liturgiczne, w szczególności Mszy świętej, i prawa kanonicznego, są szkodliwe dla dusz, sprzyjają protestanckiej herezji i ogłaszają za dozwolone to, co, przeciwnie, jest z prawa boskiego niedozwolone (jak wspólnota w rzeczach świętych [communio in sacris – przyp. tłum.] z heretykami, na przykład). To wszystko nie może pochodzić od Kościoła katolickiego, prowadzonego przez Ducha Świętego oraz od prawowitego następcy Piotra, obdarzonego darem nieomylności. Instytut, wobec tego bezprecedensowego kryzysu, który z konieczności dotyczy tych, którzy zatwierdzili soborowe dokumenty i następujące po nich reformy, zdaje sobie sprawę, że nie może przyjąć tych nowych doktryn przeciwnych wierze i obyczajom, ale że nie może też zagrzewać wiernych do nieposłuszeństwa wobec prawowitej władzy w Kościele. Wobec tego, za teologiczną tezą zwaną z Cassiciacum (od nazwy pisma teologicznego, które jako pierwsze ją opublikowało), Instytut przyjmuje stanowisko nieodżałowanego dominikańskiego teologa, ojca M. L. Guérard des Lauriers, członka Papieskiej Akademii św. Tomasza, profesora na Papieskim Uniwersytecie na Lateranie i w Saulchoir (Francja), według którego Paweł VI i jego następcy, choć kanonicznie wybrani do papiestwa, nie mają jednak Władzy (Autorità – przyp. tłum.) papieskiej. W terminach scholastycznych, według rozróżnienia nauczanego już przez wielkiego komentatora św. Tomasza w XV wieku, kardynała Gaetano, i używanego przez św. Roberta Bellarmina, są oni „papieżami” materialnie (materialiter – przyp. tłum.), ale nie formalnie (formaliter – przyp. tłum.), bowiem nie dążąc do wypełnienia dobra Kościoła i nauczając błąd i herezję, w żaden sposób nie mogą, jeśli najpierw nie wycofają swych własnych błędów, otrzymać od Chrystusa władzy rządzenia, nauczania i uświęcania Kościoła.

Czym się zajmuje Instytut

Wszystkim tym, co zawsze robili katoliccy kapłani i wierni. W szczególności oto niektóre dzieła:

* Odprawianie Mszy świętej, pomijając imię Papieża w Kanonie Mszy, według przepisów rubryk na okres wakatu Stolicy. Kapłani Instytutu odprawiają Mszę wyłącznie według Mszału rzymskiego promulgowanego przez św. Piusa V i zreformowanego przez św. Piusa X. Obecnie Msza jest odprawiana w piętnastu różnych miejscach (włącznie z Rzymem) we Włoszech, sześciu miejscach we Francji, jednym w Belgii, jednym w Holandii i w końcu w jednym w Argentynie.

* Formacja kapłańska, poprzez założenie seminarium poświęconego św. Piotrowi Męczennikowi, usytuowanego w Verrua Savoia (Turyn), w miejscowości Carbignano, gdzie znajduje się również centralna siedziba Instytutu. Instytut ma cztery inne domy: jeden w Romagni, jeden we Francji, jeden w Belgii i jeden w Argentynie.

* Formacja duchowa, poprzez głoszenie Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego Loyoli i organizowanie pieszej pielgrzymki z Osimo i Loreto.

* Formacja chrześcijańska młodzieży poprzez kolonie wakacyjne, dla małych chłopców i dziewcząt według metody Krucjaty eucharystycznej oraz obozy dla młodzieży.

* Formacja intelektualna, poprzez publikację trymestrialnego pisma „Sodalitium”, wykłady publiczne i wydawanie książek przez Centrum kulturalne i biblioteczne Sodalitium (miejscowość Carbignano 36, 10020 Verrua Savoia, Turyn).

* Uczynki miłosierdzia wobec biednych i potrzebujących, w szczególności wielodzietnych rodzin, we współpracy ze Stowarzyszeniem Mater Boni Consilii.

Z języka włoskiego tłumaczył Pelagiusz z Asturii. Źródło: strona Instytutu Matki Dobrej Rady.

– – –

Tekst o naturze i dziełach IMBC pierwotnie pojawił się na blogu Pelagiusza z Asturii. Znającym język włoski polecamy godzinny wywiad z ks. Franciszkiem Ricossą z 17 września 2016. Przełożony Instytutu opowiada w nim o początkach swego zgromadzenia, zwłaszcza o powodach i okolicznościach odejścia czterech księży (prawie całego ówczesnego włoskiego dystryktu) z Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X w grudniu 1985 r. Jest tam również mowa o samym o. Guérard des Lauriers, pokrótce o tezie z Cassiciacum oraz o tym, co katolicy winni robić w czasach obecnych:

Tu można zostawić komentarz.

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s